aşkı bulduklarını müjdeleyen sözlük kızlarını kıskanmak

aşkı bulduklarını müjdeleyen sözlük kızlarını içten içe kıskanmaktır. gül gibi kızlarımız yuvadan uçuyor diyerek üzülmektir. hatta onlara kızmak ve küsmektir.

biz çocuktuk.. mahallenin güzel ablaları gelin olurdu.. 4-5-6 yaşlarında delikanlılardık. varlıklarından memnun olduğumuz ve bizleri hiç terk etmeyeceklerine inandığımız ablalar uçuverirdi yuvadan.. onlar mahallenin gülleri, çiçekleriydiler...
mahalleden bir gülü, bir çiçeği koparan yabancıya tabii ki öfkeyle bilenirdik. herkes mutlu görünse de biz içlenirdik... dertlenirdik.
kıskanırdık.
mahallemiz çiçek ablalarımızla güzeldi anlam doluydu.. hoş, yabancının biri gelip çekip götüremezdi onları içimizden onlar gitmek istemedikten sonra...
onlar da uçmak istediler, gitmek istediler başka diyarlara, hayallere kanat çırptılar.

fakat biz küstük işte onlara. ne demekti hayallere kanat çırpmak? kendi güzellikleri yetmez miydi? aydınlatmaz mıydı onları?
gitmek istediler, gittiler... kıskandık.

her çocuk zamanla güllerin eksikliğiyle biraz daha büyüdü. kıskanmayı, özlemeyi, öfkeyi hissetti o minik kalbinde.
eeee dostlarım.. sözlük de işte böyle bir mahalledir bizler için.. komşunun güzel kızlarının balkondan sesleri eksilir birer birer.
hayatın kanunu bu.
biz kalırız yine yokluğunda garip.
biz kalırız biz. biz. büyürüz yine acıyla, dertle, sitemle. büyürüz. mutluluklarını kıskanarak çiçeklerimizin..

hayır ağlamıyorum gözüme kirpik kaçtı.
çekilin. dokanmayın bana!
iyiyim.

bırakın bu minyon teyzeler de mutlu olsun.
bir kedim var demek yerine, erkek arkadaşım var diyebilsinler…