bankta yanınıza oturan yaşlı amca

sadece gevezelik yapmak için sizi kendine kurban seçmiş bir amca olabileceği kadar, huzurunuzu kaçırmak istemeden sizle konuşabilmenin yollarını aramak isteyen bir amca da olabilir...

bazı amcalar rahatsızlık vermek istemediklerini belli eder gibi sorar, müsaade var mıdır? şu nahifliğe bakar mısınız? heyy be, kaldı mı böyle amcalar...
hayatın nice çetin yollarından geçmiş oldukları tavırlarından anlaşılan insanların bu tarz inceliklerinde kendilerinden genç insanlara göstermek istedikleri bir şefkat saklı gibi geliyor bana. çünkü yaklaşımdaki hassasiyet bunları içeriyor.

yakın zaman önce benim de güzel yürekli bir amcayla faydalı, hoş bir sohbetim oldu. samimiyetle açtım ona içimi, sıkıntılarımı.
hiç de huyum olmamasına rağmen...
çünkü yargılayıcı değildi, anlamak isteyen, samimi, sıcak bir tavrı vardı. tanımadığım, bir daha görmeyeceğim insanlara bile, bana bir zararı dokunmayacak olsa da içimdeki şeyleri söyleyemem, yüzeysel konuşmaktan öteye geçemem, kıramam kabuğumu, kasılırım, rahat olamam, gevşeyemem. böyle biriyim işte.. amca bunu anlamıştı. bu yüzden buna göre yaklaşmıştı.

neler yaptığımdan, yapamadığımdan konuştuk.. çevresinde benimle benzer durumda olan tanıdıkları olduğundan bahsetti, karşısındaki insanı rahatlatan bir yaklaşımı vardı.

bir insana yapılabilecek en büyük iyiliğin, o kişinin içinde bulunduğu psikolojiye doğru bir bakışla açıklık, anlaşılırlık kazandırmak olabileceği fikrine sahip biri olduğunu düşündüm.

benden kendimle ilgili gerekli bilgileri aldıktan sonra bana bir ayna tuttu,
konuşmayı laf kalabalığına boğmadan ustalıkla yaptı bunu.
düşünceleri konuşmasının temposunu belirliyordu. bazen en doğru cümleyi tasarlayan zihni konuşmasında bir kaç saniye için duraklaması gerektiğini ona emrediyordu. onun berrak cümlelerinin hafızamdan silinmesi belki de bu yüzden mümkün olmadı...

senin köklü sorunun değersizlik hissi değil evlat, dedi.
uzun süredir kendine verdiğin sözleri tutamamış olman.
insanın özsaygısını yerle bir eden budur. dedi.

sen bozuk değilsin, eksik de değilsin.
ama askıya alınmış bir hayatın içindesin. dedi.

değişim için adım atmak sana zor geliyor. çünkü, sabah kalkmak, yapmak istemediğini yapmak, kendinle pazarlık etmemek, içindeki boşvermişliğin sunduğu 'sahte huzuru' tehdit ediyor. dedi.

tanıdığın, tanımadığın insanlardan kaçıyorsun, çünkü halini beğenmiyorsun, kendini kimsenin karşısına çıkabilecek biri olarak görmüyorsun, eleştiriyorsun,
fakat yapman gerekenler hep gözünde büyüyor,
başlayamayınca kendine saygın düşüyor,
saygın düştükçe kaçıyorsun,
kaçtıkça yükün artıyor.

şu halinle de görüleceksin.
ve sen diyorsun ki,
ben görülmesi gereken biri değilim.
bu yüzden geri çekiliyorsun, kaçıyorsun, saklanıyorsun.
bir şey yapmadıkça, ben sorumluluk alıyorum demedikçe kendine saygı duyamazsın,
kendinle barışmak için kayıtsız şartsız mücadele etmelisin, tek senin değil, her insanın ilacı bu. dedi. ve sırtımı sıvazladı...

teşekkürler amca. bana bildiklerimi. ama bildiğim halde bugüne kadar cümleye dökemediklerimi o güzel üslubunla açıkladığın için.. teşekkürler...

aydınlanmaya sebep olmuş amcadır. teşekkürler ona.