başka birinin anısında kötü biri olmak

anneannemin cenazesinde bir kadın ağlıyordu. 'kim o' diye sordum halama. 'komşuydu, çok kıymetli biriydi anneannen için' dedi. ben 'bize hiç bahsetmedi' dedim. 'siz çocukken kapıyı yüzüne kapatmıştın, bir daha konuşmadılar.' şimdi benim hatırlamadığım bir kapı, onun hayatındaki en büyük kayıp.

herkesle iyi anlaşamazsın yani doğal bir durum.

sanırım bir kişi için öyle olduğuma eminim. maalesef. benim için hala çok özel olsa da.

başkaları için öyleysem de çok önemi yok.

"acaba böyle biri var mıdır" diye düşündürten başlık.
kimseyi kırmadan hayatıma devam etmeye çalışıyorum. umarım kimsenin hatırında kötü biri olarak kalmamışımdır.
artık yeni overthink konum belli oldu..

gayet olağan bir durum ve bunun olması için illa kötü birisi olmaya da ihtiyacınız yok. sonuçta hayır dediğiniz, çıkarının tersine hareket ettiğiniz veya yalanını ortaya dökerek bu vasfı kazanmış birisi olabilirsiniz.

bu sizi kötü biri yapmaz, insanlar sizi kullanamadıklarında sizi kötü olarak görür.

kimsenin anısında kötü biri olduğumu düşünmüyorum çünkü geçmişte ilişki kurduğum hemen herkes geri dönüp, “senden hiç kötülük görmedim” diyor. ama benim anılarımda kötü olan çok kişi var. bu durum kalp kırmamak için gösterdiğiniz özenden kaynaklanıyor. ben kimsenin gönlünü yıkmamaya çalışırım, yapım böyle. ama karşı taraf umarsızca, düşünmeden sayıp , sövüp, yıkıyorsa aynı şekilde düşünemem.
o insanın kalp kırmamak ile ilgili bir çabası yok çünkü. o yüzden ;
(bkz: herkesin dolabında bir tane ceset var)

roman teorisindeki tıp/karakter ayrımı bununla ilgilidir. karakter roman boyunca empati kurduğumuz, ana kahramandır; onun hayatına giren fitne kadın, kötü patron, duygusuz anne vs. ise tiptir. o tiplerden birisinin hikayesi i dinlemeye başlarsak karakter o olur. ıyi romanlarda, kurgularda tipler azdır, kişiler iyi ya da kötü değil hem iyi hem kötüdür. sopranos 'ta mesela tony "kötü" bir insandır aslında ama diziyi izlerken onun başına bir şey gelmemesini istersiniz.

ınsanlar da başkalarını genellikle "tip" olarak algılamaya fazla meyillidirler. ıyi romanlar okumak, iyi filmler, diziler izlemek bir nebze bu sığliktan kurtarabilir.

herkes için iyi olmak zorunda değiliz.. ki olmayız da.. varsın kimileri kötü hatırlasın..

bazen bu durum sizin yaptıklarınız için değil kendi kötülükleri yüzünden olur. örneğin bana kötülük yapmış birçok insanın yüzünden o pişmanlığın isli kokusunu alıyorum. aşırı iyilik hali ile yaptıklarını affettirmeye, belki vicdanlarını onarmaya çalışıyorlar. geçmişe takılmıyorum ben.. şuan dişlerim var diye de onları ısıracak değilim. bu benim kendime saygımla ilgili bir durum.

anısına koyim ya da anına sen koyasın diyerek eğlendirmeye çalışır kötü anıları bertaraf ederim.* *

hayatın karmaşasında bazen kalbimizin mühürlendiği, sadece mantığın soğuk sesini duyduğumuz o gri zaman dilimleri olur ya; işte öyle bir andı.

​yıl sonu, karne günü... etraf ana baba günü, kaosun zirvesi. küçük bir çocuk geldi yanıma. gözlerinde o yaşa has bir umut, yüzünde bir beklenti. 'karne hediyesi veriyor musunuz?' diye sordu. o anki ruh halimle, belki de yorgunluktan, belki de o an hayatı fazla ciddiye almaktan, 'hayır,' dedim. keskin ve ruhsuz bir hayır.

​çocuk duraksadı. 'ama ben karnemle geldim...' dedi. o an, o kısacık cümleyi kurarken boynunun bükülüşü, yüzündeki o yıkılmışlık, burnunun üzerindeki çiller... hâlâ dün gibi. sanki biri enseme ağır bir tokat attı da kendime geldim; o an fark ettim o sahte, mağrur ve kibirli duruşumu. 'sen kimsin?' dedim içimden, 'neyin padişahısın ki bir çocuğun sevincine engel oluyorsun?'

​koştum, aradım, kalabalığa karıştım. ama yoktu. çoktan gitmişti.

​üzerinden üç koca yıl geçti. o çocuk şimdi belki beni tamamen unutmuştur, dilerim unutmuştur da. tek duam; benden merhametsizliği, dünyanın ne kadar soğuk bir yer olduğunu o gün, o karne hediyesi beklentisiyle öğrenmemiş olmasıdır.

​affet beni çocuk. sen anılarından beni sildin belki ama ben kendimi hâlâ affedemiyorum.