beynimizin olguları hikayeleştirmesi

boşluktan hoşlanmayan nöral algoritmamız, olguyu alıp olay örgüsüne yerleştirme eğilimi gösterir.

örneğin parkta yütrürken bankın üstünde yenmiş elma gördüm. öykü oluşuverdi o anda;
-annesinin önerisi ile kuşlar için elma kurusunu bırakan çocuk
-sırnaşan flörtünün öpme isteğine direnirken elma yiyen sonra yelkenleri indiren ama çöpe kalkmak istemeyen ergen
-elmayı yerken kriz geçirip yavaşça yere yıkılan yaşlının elinden oraya düşen yenmiş elma
vb. bunları normal gibi algıladınız ebette.

oysa bu eğilim sosyal sorunlarımızın ve çevre çatışmalarımızın neredeyse %90'ına yol açar.
dedikodu-çekiştirme-söylenti üçgeninde nice ruhlar kırıla kırıla ölmüşten beter olur.

aslında bize bahşedilmiş en güzel yeteneklerden biri.

ama tabi bu da amacı dışında kullanıldığında sıkıntıya sebebiyet verebiliyor.