bilet parasından dolayı tiyatroya gidememek

en sevdiğim oyuncular geliyor ama bilet parası...
arkadaşlar sakin olun. zaten devlet tiyatro salonunda piraye adlı tiyatro olacak ve bilet 80 tl ne 18 ne 20 tl ve şu an ben bir teste 80 tl para veriyorken tiyatronun benim için lüks olması zoruma gidiyor. ne kadar önyargılı insanlarsınız.

abuk subuk şeyler alacağınıza gidin aaa. oradan öğreneceğiniz şeyler paha biçilmezdir. kıyın paraya.

bazen aklım almıyor. tiyatroya gitmek lüks olmamalı bilmem farkında mısınız.

bunu yazacak telefonun var sat git.

ülkede çoğunluk kronik stres hastası olmuş durumda ve stres inhibitörü tüm etkinlikler ekonomi yüzünden gerçekleştirilmesi hayal gibi. kısacası welcome to hell!

dostlar bu iş öncelik meselesi. gidip de, devlet tiyatrosunun bir oyununa gitmek için 18 tl ayıramıyorsan boşa sızlanmanın bir anlamı yok. o kadar da değil, abartmayın.

her şey olduğu gibi bu da pahalı. ne izleyici ne oyuncu. alay konusu olmayacak kadar ciddi. duyar kasmak falan değil yaptığım. vizyonsuz ufku dar insanların çoğalmasının kime faydası var? bu memlekete değil. bundan faydalanmak insanları mecbur bırakmak kendini zorunda hissettirmek yönetmek midir yoksa yok etmek midir orası tartışılır. günlük yaşamın sıradan aktiviteleri lüks olarak değerlendiriliyorsa oraya vereceğim parayla yarım kilo kıyma alırım hesabı yapılıyorsa bunun adı mecbur bırakılmaktir. her geçen gün artan bu sıkıntıların çözümü için yapılan bir çalışma var mı yok. bu yüzden daha karamsar daha umutsuz insanların ülkesi olma yolunda koşar adım ilerliyoruz.

muzdarip olduğum olgulardandır, öğrencilere sanat bursu diye bir şey var mı acaba

okumak da, kültürünü geliştirmek de bu ülkede pahalı. resmen cehaletten küglenelim istiyorlar.

"devlet tiyatrolarına gidin" denmiş ama devlet tiyatroları da şehir tiyatroları da sezonluk 2-3 oyun çıkarıyor. dolayısıyla hepsine gidiyoruz. diğer tiyatro biletleri de en ucuz 120 liradan başlıyor. tiyatroya gitmek bile bu kadar lüks olan bir ülkede yaşamak hatta böyle bir ülkenin var olması gerçekten çok acı.

ankara'da zaten devlet tiyatro biletleri saniyesinde bitiyor. aynı oyunlar yıllardır sahneliyor ve yeni oyun görmek de zor.
özel sahneler en az 600 tl'den başlıyor. içinde bir tane bilinen sima varsa 1.000 tl kemik. küçük ekiplere destek de olur diye bakıp boktan oyunculuklar izleyeceğin minicik amatör sahnelerde bile 400-500 tl. öncesinde yemek yesen, sonrasında oyunu konuşmak için bir yere otursan en az 1.500 tl'ye günü kapatıyorsun.
n'oluyoruz ya? bir düzenli tiyatro zevkim vardı onu da artık rutinimden çıkartmak zorunda kaldım resmen.
günün sonunda sanırım evde ezel, muhteşem yüzyıl falan izleyip, ezberleyip son zamanlarda meşhur olan quiz nightlara katılmaya başlayacağım. harry potter'da bir şansım var ama ona da bir bakmak lazım tekrar. en azından hem arkadaşlarınla eğleniyorsun hem de bi bira mira ödülü oluyor.
abv devlet tiyatroları genel müdürü elon musk.

bir de çöpten ekmek toplayıp karnını doyurmaya çalışan çocuklar, yaşlılar var ama bunlar problem değil. biz güçlü bir ülkeyiz sonuçta.

yakın zamanda tiyatroya gitmediğim için bir şey diyemeyeceğim ama geçen bi arkadaş ile avatar'ın 3. filmine gittik.

2 bilet + 2 mısır + 2 kola 1250 lira civarında tuttu. arada tekrar bir şeyler aldık onlar da 550 lira tuttu. film uzundu 4 saatten fazla kaldığımız için de otoparka 200 civarında bir şey ödedik.

yani bi film izlemek 2 kişiye yaklaşık 2000 liraya mal oldu. bence çok fazla. ben öğrenci iken sevgilim ile her hafta olmasa da ayda en az 2 kere sinemaya giderdim ve hiç parasını düşünmezdim rahat rahat giderdik. şimdi genç öğrenci bir çift için sinemaya 1500-2000 lira vermek pahalıdır bence. bu tarz şeylerde fiyatın pahalı olup olmamasını öğrenci olsaydım ödeyebilirmiydim diye düşünüyorum. çalışan adam için 1500 lira bazen bir yemek parası ama öğrenci için mevcut fiyatlar çok fazla bence.

bahane.
devlet tiyatroları o kadar pahalı değil. özelleri bilemem.

merak ettiğim ve gitmek istediğim oyunlar oluyor bi bakıyorum beni aşan fiyatlar. hep hevesim içimde kalıyor ve ben öyle çok oyun kaçırıyorum ki. yalnızca aşırı bir istekle izlemek istediğim olursa mecburen parama kıyıyorum bazen.

türkiye'de ciddi bir statü satın alma/dayatma sorunu var. insanlar telefonlarını 2 yılda bir yenileme, kıyafetleri ünlü markalardan alma zorunluluğu duyuyorlar. oysa ki telefonda oyun oynamayan biri için saniyenin 5'te 1'i kadar daha hızlı bir telefon sahibi olmanın getirisi yok. decathlon ise ne columbia'dan ne de the north face'ten daha kalitesiz. hele ki kahveye verilen para tam bir israf. starbucks gibi çamur satan yerler dolup taşıyor çünkü insanların derdi kahve içmek değil starbucks'ta vakit geçiren insanlardan olmak.
düşündüğünüzde, aslında ihtiyacınız olmayan ama ihtiyacınız varmış gibi hissettiren harcamalarınızı bulabilirsiniz.
önceki aylarda insanlar hobilerinin olmadığından şikayetçi olup "paramız yok ki hobimiz olsun" şeklinde cümleler kurmuşlardı. para harcamadan yapılabilecek (ben yapıyorum) hobilerden bahsettiğimde bir kişinin bile o hobilere başlamadığına eminim çünkü benim bahsettiğim hobiler tek başına, kendini tatmin etmek için yapılan, toplum tarafından beğenilme kaygısı içermeyen hobilerdi.
konuya dönecek olursak; öncelikler doğru ayarlandığında, çoğu insanın tiyatro bileti alabileceğini düşünüyorum. ancak yukarıda bir arkadaş tiyatroya gitmeyi dışarıda yemek yemek, bir şeyler içmek gibi genişletip 600 liralık bilet yerine 1.500 liralık maliyete ulaşmış. 600 liradan sonra tiyatro bileti değil, bütçenizi zorluyorsa israftır. çantanıza sandviç, termosunuza kahve koyabilirsiniz. bunu yapmak püntilik değil tutumluluktur ve tutumluluk utanılacak bir şey değildir.