binlerce kitabı olup hiç arkadaşı olmayan erkek karizması

insanlarla görüşmeyi tercih etmeyen lakin okumaktan vazgeçmeyen erkek karizmasıdır. her kantar tartamaz böyle bir erkeği.

benim de çok kitabım var.

karizması falan yoktur. depresyondan depresyona sürüklenir. kimsenin neden kendisini sevmediğini düşünür. ''sevilecek birisi değilim'' herhalde cümlesi kafasının içinde durmadan dönüp durur ruhu ve beyni sonsuz bir kavganın içinde harap olur gider.

ha başlık biraz sipariş başlığı ama olsun böyle dökesim geldi

binlerce kitap okuduğu için, arkadaşı olmayan insandır. insan kendisini eğittikçe, bu toplumdan sıyrılıyor. bu toplumun insani anlamda tüm değerleri ve güdüleri maalesef çöp. bunu kendini eğittikçe, çok profesyonel açıdan görüp, izolasyona geçiyorsun.

bu topraklarda yaşayan güruh, sözle- kitapla- defterle düzelecek bir güruh değil. yüzyıllardır, cehalet bu toplumun celladıydı hala öyle. bu yüzden "herkes kendi mezarını dolduracak" diyorum ve iletişim kurmak için dahi uğraşmıyorum.

sözlükte entel dantel takılıp kız düşürmeye çalışıyordur.

umitsizlige dusmemesi gereken kisidir.

kendini guvende hissettigi cemberi terk etmesi durumunda, beklenmedik bir anda, icinde bulundugu yalnizlik haline iyi gelecek insanlarla karsilasmasi mumkundur.

böyle bir adam tanıdım. ama aynı zamanda bir sürü dostu vardı. bir beni arkadaşı olarak görmek istemedi. ben ona ne kadar hayransam o benden o kadar uzaktı. yakın olmak istediği yer memelerimdi. battıkça battım.

bu tanıma uyan kişi cemre demirel oluyor. karizma dışında tam uyuyor.

kız düşürmek diyenler var. kişi kendinden bilir işi derler. empati dünyası o kadar.

kimsenin işine yaramayacak olan karizmadır.
hiç arkadaşı yoksa nerden bilelim nasıl bir karizması olduğunu?