bir annenin sonatı

bir fehmi öztürk kısa filmidir.

filmin senaryosunu da yönetmen fehmi öztürk yazmıştır. filmde nesrin cevadzade, benim her rolüyle beğendiğim oyuncu hatice aslan ve filmin senaristi ve yönetmeni olan fehmi öztürk rol almıştır.

çok başarılı bulamadığım bu kısa film şaşırtıcı bir son ile bitirilmek istenmiş ama yönetmenin tam istediği gibi olmamış sanırım. filmde anne kız rollerinde olan hatice aslan ve nesrin cevadzade oldukça iyi birer performans sergilemiş olsalar da filmde yine de eksik noktalar vardı sanki. ya da belki de film bana hitap etmedi.

günlerini aynı tekdüzelikte geçiren bir anne ve kızın öyküsünü izliyoruz bu kısa filmde. anne kızının her saniyesini planlayarak, onun için yapılması gereken her şeyi ayarlayarak, hatta ona günün haber başlıklarını okuyarak geçiriyor zamanını. kızı ise annenin kontrolü altında korunaklı ama sıkıcı bir hayat sürmekte. ancak ertesi gün hiç beklenmedik bir olay bu tekdüzeliğe darbe indiriyor.

film bana çocukların aileler tarafından dayatılan hayatımı yaşadığı, yoksa bu dayatmanın çocuklar tarafından talep mi edildiği sorusunu düşündürdü.

vasat da olsa izlenebilir bir film.

18 dakikalık bir kısa filmdir.
fütüristik bir dünyada geçen bir film izliyoruz. bir anne- kız ilişkisi. bende enteresan çağrışımlar yaptı, özellikle kişisel gelişim destekli modern ebeveynlik konusunda.

tepkilerin ve yaşamın otomatikleştiği, yaşamın inanılmaz sığ bir rutin içerisinde dönüşemediği ve otantisitenin tamamen yok olduğu bir dünya çiziyor film. oysa ki biriciklik ve farklılık her canlının var oluşu ile alakalı temel bir gereklilik. kedinin köpeğin dahi kendi var oluş düzleminde tercih ve kişikliği var zira. her şeyden önce böyle bir kavga var ama ben kalıplaşan annelik rolleri üzerinde de durmak isterim.

doğru ebeveynlik diye bir şey de türedi. çocuğuna yüzlerce açıklama yapan ve bitimsiz bir pozitiflik içerisinde savrulan ebeveynler gerçekten var ve sayıca artmaya başladılar. duyguları rasyonalize etmek aslında onları yaşamanın önünde büyük bir engel. kendi iç dünyasına ulaşamayan ve acı çekme korkusuyla zaten ulaşmayı da reddeden bireylerin başka insanlara ulaşması ve derinlikli ilişkiler kurması zaten beklenemez. bunun ebeveynliğe de sirayet etmesi bence çok korkunç.

kusursuz ebeveynlik gerçekten yok ve kusursuzluk saplantısı zaten bir noktada ciddi bir kusura dönüşüyor. düzen ve disiplin çocukların hayatında bence de elzem ama nefes alma alanları tanımak önemli. çocuğu desteklemek bence de önemli ama bu destek olma hali bitimsiz bir pohpohlamaya dönüştüğünde, çocuğun dünyayla ve kendisiyle gerçeklik dışı bir ilişki kurmasına neden oluyor ve bu insanlar daha sonra karşımıza iflah olmaz narsistler olarak çıkıyor. üstelik o sığlık her zaman çocuk tarafından hissedilir.

oysa bazen öfkelenmek, bazen bağırmak, bazen çocuğa haksızlık etmek çok insani ve sonrasında samimi özürler dileniyorsa ve çocuk ebeveynin de, kendisinin de eksikleri olan insanlar olduğunu farkedebiliyorsa bence sorun yok burada. çünkü öfkede de gerçek bir duygusal paylaşım ve kırılganlık var, sonrasında yaşanan pişmanlıkta da. oysa ki negatif duyguların samimiyetle paylaşılmadığı bir ilişkide kişiler pozitif duyguların samimiyetinden ve gerçekliğinden nasıl ve ne kadar emin olabilir?

anne kaybının acısının yaşanamadığı ve muadil annelerin rahatlıkla bulunabildiği bir gelecek tasviri gerçekten çok acı. çünkü hayatımızdaki ilk ilişkilerimiz ebeveynlerimizle kurduğumuz ilişkiler ve aslında onlar çok biricik ve özel. ben bu samimi ve gerçekliğe dayalı farklı ve biricik oluş duygusunun kaybının insanı derin bir boşluğa ve gerçek dışı bir imaja yönelttiğine çok inanıyorum.

tüm bunları hatırlatan bir kısa film olması nedeniyle, donuk ve samimiyetten uzak olmasını da konuyla çok uyumlu bularak, herkese tavsiye ediyorum.