birine evlenecek kadar çok güvenmek

değişik bir olay.. o motivasyonu hep merak ettim. nereye dank ediyor da tamam evleniyorum deniliyor. buna iten ne..

yalnız kalma korkusu mu.. güvenilen güzelliğin bir gün gidip kimsenin artık bakmayacak olması korkusu mu.. korkuyla birine sonuna kadar güvenmek, böyle hissetmek istemek, parazit olma aşkı aşırı ürkütücü bir durum..

anne babalar mesela.. çocukları için kimse aldatır demiyor.. üstüne olumlama yapıp aldatmaz deniliyor. ilk aldatan hep böyleleri oluyor, çocuk ilişkisi varken başkasının altında veya üstünde buluyor kendini. ar etmiyor. gayet normal bir durum. bu bir farkındalık başlığı..

'kimse kimseyi kandırmasın, herkes aldatır' klişesi.. klişelerin en gerçeği. bunların olabilitesi varken nasıl oluyor da tamam bu deniliyor anlamıyorum, insanlar daha kendine güvenemiyor. iki memeye tav..

öğretilen evlilik, sadakat üstüneyken, belki olması gereken buyken kimse sadık kalamıyor bir türlü.. herkes aldatıyor, aldatılmasın istiyor..

çok zor. güvenmek istemek körü körüne inanmakla güvenilecek biri olmak çok farklı şeyler.

birine ömrünü emanet edecek kadar güvenmek.

büyük kumar!

saygılı olabilir miyiz?
bu kişiyle salak şeylere bile dakikalarca gülebilir miyiz?
her koşulda yanımda olur mu ve ben onun yanında olabilir miyim?
istediğim zaman yol gösterir mi, bunu ben yapabilir miyim?
soluklanmak istediğimde bana zaman verir mi, ben verir miyim?

güven kelimesi gerçekten çok önemli. kişi güvendiğini sever ve zamanla daha da çok.

naçizane öneri:
doğan cüceloğlu evlenmeden önce

insan değişmeyen bir varlık olsa belki ideal birini buldum ve ona sonuna kadar güvenirim dersin ama tut ki anne babası öldükten sonra o kişi gitti başkası geldi.

bir ailenin çocuklarının engelli doğmasından, ölü doğmasından , doğup ölmesinden bahsetmiyorum bile.

(bkz: her durumda nasıl davranacağını öngörebilmek)

çok değişik bir durum. evlilik gözüyle bakmak istemiyorum sadece. biriyle ömrümün sonuna kadar sohbetimiz olabileceği ve ona sırtımı sonsuza kadar yaslayabileceğimin düşüncesi çok garipti.

garip ya, açıklaması tek kelimeyle garip.

kimseye güvenmediğim için şu an yalnızım zaten. evlilik çok başka bir olay. büyük bir ciddiyet gerektiriyor. sürekli ortamcı insanları gördükçe yalnız ölecegimi düşünmeye başladım.. yok mu şöyle sadık, sevgisini gösteren, dürüst ve işinde gücünde biri? basarız nikahı bekletmeden..

büyük enayilik.

çılgınlıktır bu devirde.

o değil de hayatları bu akitle birleştirmek aynı zamanda kendini bölmek anlamına gelmiyor mu?

insanlar tamamlanmak gözüyle bakıyor. oysa ki kendine göre hareket etme özgürlüğünü kaybetmek.
her şeyde diğerini de düşünme zorunluluğu...
hiç de kolay bir iş değil. güvenmek kolay da müstakil bir varlık olarak yola devam edebilme olayı son buluyor. ve bu çok ürkünç.

başlık hatalı.

kendine evlenecek kadar güvenmek olmalı.

kimse yüzde 100 güvenilir değildir. sen nelere tahammül edebilirsin ona bakacaksın

her şey sende bitiyor.

kolay değildir. yazıldığı kadar basit değildir. ama güvenildiğinde düzgün biriyse eğer tadından yenmez.

ben nafaka öderim güvendiğim kadın da o parayı başkasıyla çatır çatır yer bu da benim hoşuma gider diyorsan güven ve evlen.

guven yoksa evlenmem zaten

bu kadar büyük enayi olmak için çok sevmek lazım. hani ilk öpüşme sonrası titreyerek 'evlenelim burcu' diyecek kadar saf bir adam olmalı.

devir zor. kızlar çok güzel. s

evlenecek kadar mı ? evlenen herkes birbirine güven ve huşû içinde mi yani ? ehehhe

güven kuşkusuz ki bir evliliğin, birlikteliğin gereklerinden biridir.. ancak evlilikte aslolanın aşk olması gerekir.. 'evlenecek kadar' ölçütü güven için kullanılacak bir şey olmamalı..