ilkokulda dayak yemiş efsane nesil

ilkokul 5. sınıftayken karşı sıramda bir çocuk vardı, aramız limoniydi ama tenefüste falan da birlikte vakit geçirirdik öyle de saçma arkadaştık işte. bir derste, birbirimize içine küfür yazılmış küçük kağıtlar atar dururduk, o bana küfür yazar atar ben de ona yazar atardım. analar bacılar havada uçuşurdu ama ilkokul kafası, küçük çocuksun işte sadece küfür bilirsin o küfürün ne anlama geldiğini bilmezsin. bunu acı şekilde öğrendik...

yine aynı ders kağıtları birbirimize atarken sınıf öğretmenimiz kağıdı gördü ve okudu, tabi kadın şok geçirdi hemen bizi müdür yardımcısı ismail hocanın (adı soyadı hâla aklımda) yanına gönderdi. ismail hoca kağıdı aldı eline okudu " x senin ananı şöyle yapıyım, böyle yapıyım" oğlum bu ne anlama geliyor biliyor musun dedi, yok bilmiyoruz böm böm hocanın surata bakıyoruz, hoca sanki kendi anasına sövmüşüz gibi bizi bir dövdü, ben babamdan böyle dayak yememiştim.

bizi duvara yasladı, tokatlamaya başladı, bir sağdan vuruyor, bir soldan vuruyor, faullerden çekip vuruyor, alkış yapar gibi tokat atıyor falan, tabi biz salya sümük ağlıyoruz. öğrendiniz mi oğlum o küfürlerin ne anlama geldiğini dedi, biz ağlayarak öğrendik hocam dedik, sonra gönderdi bizi.

örtmenimden dayak yemiştim bir tek onu hatırlıyorum.

öğretmenlerden dayak yedik. müdür yardımcısısından dayak yedik. müdürden bile dayak yedik. sıra dayağı, kendi aranda konuşma dayağı, arkadaşınla kavga ettin dayağı vs. bilimum her türlü dayak yedik. şimdi çağ dışı, iğrenç ve saçma geliyor ama bu memlekette dayak kültürü vardı. şimdi durumlar değişti. artık kızma bile yok neredeyse. zamanında bu kültürü iyi temsil ettiğimize inanıyorum. şu an gülüp geçiyorum. takıntı yapılacak birşey yok.

z kuşağı bir birey olarak dahil olduğum nesildir.