boş yapmanın sanata dönüştüğü anlar

insanın aslında hiçbir yere varmayan bir sohbeti gereksiz detaylarla süsleyip kendini entelektüel bir tartıişmanın içindeymiş gibi hissettiği o kutsal zaman dilimi...

mesela birkaç gün önce balkondaki masayı silerken oluşan lekeleri arkadaşıma gösterip ''bu tamamen spontane bir kompozsiyon...'' diye bir şey çıktı ağzımdan... kendisi masaya bakıp ''evet, bir kaos var ama dengeli.'' diyerek devam ettirdi bunu. bir noktadan sonra ikimiz de kendimizi fazla kaptırdık buna, masadaki su izlerini akışkanlık, kırıntıları dokusal kontrast diye yorumlamaya başladık... sonra bir an durup bir sanat eserine bakıyor gibi baktık balkon masasına...