boşanıp çocuğuna bakmayan kadınlar

çok görüyorum çocuklara babaları bakıyor kadın almıyor çocuğu. kadın hep mağdur diyenler doğru konuşmuyor. hiç bakmıyor bazıları en yakınımda iki örnek var çocuk annesini hiç görmemiş. meriçlere göre kadınlar melek zaten.

binde birdir belki bunun örneği. ama var kabul ediyorum. annelik çok güçlü bir duygu. kadın çocuğu olduğu andan itibaren hayatını ona göre dizayn ediyor. onsuz bir hayatı hayal edemiyor. eşler arasındaki ayrılıklarda ise mahkemeler genelde velayeti kadına veriyor doğal olarak.
boşandıktan sonra çocuğuna bakmayan bir örnek tanıyorum ben. onun da bunu nasıl yapabildiğini hala anlayabilmiş değilim. hiç anne olmamış, kendinden müstakil bir birey gibi.. annelik hormonları eksik sanırım. ilerde çok pişman olacağını düşünüyorum. çünkü çocuklarda da anne sevgisi oluşmadı hiç. olanı da bitti. ihtiyarlayınca çocuklarından evlatlık bekleyemeyecek. zaten şimdiden bir soğukluk var aralarında, o zaman iyice bir yabancılaşma yaşanacaktır.

enteresan şekilde böyle bir hikaye duymuşluğum var.
ben erkek tarafının tanıdığının tanıdığın kızıyım.
kadın eşin avukatı da bir meslek büyüğüm çıkmasın mı... bana anlatılan hikaye ile dilekçede okuduklarım taban tabana zıt.
ama ortada bir de sonuç var: çocuklara babaanneleri bakıyordu.

bu tarz durumlarda yargıya varmadan önce biraz sabırlı olmak lazım sanırım. herkesin kendine göre bir film anlatımı oluyor. ama şu bir gerçek ki, tarafların akıllarını bulandıran yakınları çok büyük vebal alıyorlar.