bulgurlu'ya gelin gitmek

eskiden istanbul’da bir işte gereğinden fazla telaş gösterenler, bu acelesi için, “bulgurlu’ya gelin mi gidiyorsun?” sözleriyle karşılanırdı. çamlıca’ nın sayfiye yeri, bulgurlu’nun ise onun gözde köylerinden biri olduğu yıllarda, halk arasında yaygın olarak kullanılan bu deyimin kaynağını reşad ekrem koçu, üsküdarlı hoca vasıf ’tan nakleder:

“bulgurlu köyü, suyu ve havası gayetle lâtif(hoş, ince bir güzelliği olan) bir köydür; ayrıca kadimden(çok eskiden) beri de pehlivan yatağıdır, yani erkek çocukları bu ananevi millî sporumuzla yoğrularak yetişir, serpilir, büyürler; su, hava, spor bulgurlu’yu erkeklerinin, delikanlılarının güzelliği ile meşhur kılmıştı. güneşe ‘ya doğ ya doğayım!’ diyen; şahinbaş, şehbaz(atik, becerikli, şanlı yiğit), şehlevend(şen, güler yüzlü, boylu poslu, güzel genç.), tığ gibi, sırım gibi(ince yapılı ve güçlü), civelek(canlı, neşeli ve sokulgan), el ayak biçimli, şekilli, akı gün yanığı, esmeri tunç karası fetâlar(genç. delikanlı), dilâverlerden(delikanlılardan) birinin helâli olup koynuna girebilmek için civar köylerin gelinlik çağındaki kızları can atarlardı. bulgurlu’nun köy düğünleri de pek meşhurdu, pehlivan güreşleri ve at yarışları ile dokuz gün sürerdi, gelinlik kız, bu dokuz günlük düğünün adeta sultanı olurdu. güzel bir ananedir, bulgurlu’da oğlan anaları gelinlerine öz kız evladı gözüyle bakardı.

civar köylerden bir kıza bulgurlu’dan görücü gelip kızı beğenerek nişan taktı mı, (kız) araya bir münafık girip nişan bozulur korkusu ile çeyizinin noksanlarının tamamlanması, bir an evvel nikâh kıyılıp bulgurlu’ya gitmek için anasını, babasını gece gündüz sıkıştırırdı. meşhur tabir işte bundan kalmıştır.

kaynak : istanbul büyükşehir belediyesi kültür a.ş-istanbul’un 100 deyimi.