cahilce konuşan birine müdahale etmeme olgunluğu

inandığını ve düşündüğünü söylemekte karşı tarafı özgür bırakma olgunluğudur. hayati değilse, herkesin her doğruyu öğrenmesi için çaba sarf etmeye gerek yoktur. yalana, spekülasyona ilgi duyan, kulak veren, sorgulama ve araştırma zahmetine katlanamayan insanların bir yanlışını düzeltirsiniz belki ama onlardaki bu alıskanlık değiştirilmez. o halde uğraşmaya da değmez.

müdahale etmemek aslında umursamazlık değildir. bir süre sonra şunu fark ediyorsun: herkese bir şey anlatmaya çalışmak insanı yorar. ama gerçekten anlamak isteyen biri olduğunda zaten sen konuşmadan da dinler. işte o zaman konuşmak anlamlı olur. gereksiz yere enerjimizi niye harcayalım ki.

ya halen o olgunluğa eriştiğimi düşünmüyorum. çünkü illa bi mal ileri geri konuşuyor ve ben şu ağzımı bi türlü tutamıyorum. tutsam bile içimdeki ses durmuyor…

bu cagda, kisinin agzina belki de olene dek kilit vurmasiyla sonuclanacak olan bir yaklasim turu.

kucumsenen ve unutulmus gecmiste ise durum bu kadar vahim degildi.

müdahale edince daha fazla yorulacağını anladığını farkettiğin zaman daha mutlu olmanız kaçınılmaz.

bu sebeple bırakın konuşsunlar.

sağlığını koruyabilmek adına vücut bunu istemsiz yapar.
üzerine türküler, şarkılar yazılmış hede aynı zamanda.
"cahil ile etme sohbet, her sözü bir baş incitir."