çocuğunun evlenmesi

çocuğu evlendiği için travma geçiren anne baba duymadım ben. bilakis ebeveynler çocuğunun mürüvvetini görmek için can atarlar.

singapur, bir sus ya....zaten kötüyüm...
baba, buda orçun....
dışınnnn dışınnnnnn dışınnnnn
orta sayfa: kızgın baba kızının erkek arkadaşını delik deşik etti, mermi yağdırdı....

mürüvvetini görmektir güya. babam için pek sevindirici olmamıştı. benim isteğime uymuştu mecburen.
çocuklarımız biizm malımız değil. sıkça "ben yaptım seni, sen benimsin" desem de, babam gibi, kızımın isteğine uydum mecburen. çünkü onun kararı, onun hayatı, onun yolu.. ben onu sonuna kadar desteklerim. kızım evlenmedi, üniversiteye gitti ama sağ kolum/bacağım da gitti. öyle bir eksiklik, özlem, üzüntü ki anlatamam. neyse ki yılbaşına geliyor*.

kendilerine ailecek terapi önerdiğim ailedir. bir kız arkadaşımın abisi, kızın sevgilisi olduğunu öğrendiğinde kendisiyle 5 ay konuşmamış, duyunca ağzım açık kaldı. kimi insanın normali, kimi için anormal demek ki. herkes önce kendi varlığına sahip çıksın diyorum ben. çünkü bizler anne ve babamız değiliz, onlar da bizim evlatlarımız değil, biz sadece biziz. bir insanın varlığı ve eksikliği ile ilgili bu derece sarsıntılı durum yaşayan bireylerde bence bir sıkıntı var. yine de uzmanına sormak lazım.