1.
bir tarafta progresif metal dünyasının nota başına düşen nota sayısı rekoru sahibi, dinleyicisine koma garnatili zihinsel işkence vaat eden dünyanın en sıkıcı grubu dream theater, diğer tarafta ise bu topraklardan çıkmış, ezber bozacak kadar iyi, hatta en iyi müzik grubu...
başta insana saçma geliyo tabi, ne alaka bunların ikisi bacım, ne diyorsun sen diyeceksiniz... dinleyin beni hele, soluklanın bi.
bu iki dev aslında aynı madalyonun iki farklı yüzü... ikş grup da dinleyicisini müzikal olarak felç edip zihinsel bi komaya sokmayı hedefliyo... aynı zamanda ikisi de başarıyo dikkat edin...
dream theater bunu nasıl yapıyo? akıl almaz ölçü değişimleri ve insana "allahım canımı al nolursun, sıkıntıdan öldüm..." dedirten 25 dakikalık klavye sololarıyla... bak yazarken bile keyfim kaçtı...
manifest zihinsel tahribatı metronom kastırmadan, doğrudan ruhani boyut ve o muazzam atmosferik güçle yapıyo dostlar... onlar çalmaya başladığı an kendimzi şarkıyı söylerken buluyoruz...
müzikal açıdan dream theater denilen sıkıcı oluşum asla ve katiyen bizim kızların yanına yaklaşamaz...
fiziksel bir vs? düşünelim...
dream theater'ın yaşını başını almış emekli albay tipli amcaları bizim genç ve esnek bacılarımızla asla başa çıkamaz... dört kız bunları efsane döver...
dream theater müziğin excel tablosu gibi evet ama manifest bu toprakların gördüğü en samimi, en katıksız saf güç arkadallar... petrucci istediği kadar metronomla akrobasi yapsın, ömrünün sonuna kadar tek bir hileli dahi yapamaz.
başta insana saçma geliyo tabi, ne alaka bunların ikisi bacım, ne diyorsun sen diyeceksiniz... dinleyin beni hele, soluklanın bi.
bu iki dev aslında aynı madalyonun iki farklı yüzü... ikş grup da dinleyicisini müzikal olarak felç edip zihinsel bi komaya sokmayı hedefliyo... aynı zamanda ikisi de başarıyo dikkat edin...
dream theater bunu nasıl yapıyo? akıl almaz ölçü değişimleri ve insana "allahım canımı al nolursun, sıkıntıdan öldüm..." dedirten 25 dakikalık klavye sololarıyla... bak yazarken bile keyfim kaçtı...
manifest zihinsel tahribatı metronom kastırmadan, doğrudan ruhani boyut ve o muazzam atmosferik güçle yapıyo dostlar... onlar çalmaya başladığı an kendimzi şarkıyı söylerken buluyoruz...
müzikal açıdan dream theater denilen sıkıcı oluşum asla ve katiyen bizim kızların yanına yaklaşamaz...
fiziksel bir vs? düşünelim...
dream theater'ın yaşını başını almış emekli albay tipli amcaları bizim genç ve esnek bacılarımızla asla başa çıkamaz... dört kız bunları efsane döver...
dream theater müziğin excel tablosu gibi evet ama manifest bu toprakların gördüğü en samimi, en katıksız saf güç arkadallar... petrucci istediği kadar metronomla akrobasi yapsın, ömrünün sonuna kadar tek bir hileli dahi yapamaz.
devamını gör...
2.
devamını gör...