çocuk işçi ölümleri

kabullenemediğim şeyler arasındadır.

geçtiğimiz günlerde hayat'da bir tanesi gerçekleşti:

haber.sol.org.tr/haber/hata...

abdurrahman özkul, yusuf mısri, mehmet özarslan, yakup taşar.
yaşları 14-17 arasında değişen, bu ülkenin geleceği 4 çocuk. son 15 gün içinde işyerinde iş kazası adı altında koparılmış 4 fidan, hele ki bir tanesi intihar.
bu sene şuana kadar ölen 17 çocuk işçi. son 10 senede verilere göre 742.
kabataslak matematikle senede 75 çocuk, senede 75 çocuktan ortalama 5 günde 1 çocuk iş hayatında ölüyor bu ülkede.
sorsan her yerde iş güvenliği uzmanları var, denetim var, alınmış önlemler var.
3 çocuk yapın diyorlar, çocuk yaşta çalışmak zorunda kalacağı bir hayat vaad ettikleri yerde.

tam da içinde bulunduğumuz şu günlerde, bizi kabullenmezseniz kapınıza bir başçavuş haber vermeye gelir diyen adam ameliyat oluyor diye siyasisinden, sözde aydın sanatçısına kadar herkes seferber olmuş geçmiş olsun paylaşımları yaparken ölüyor bu çocuklar. var mı dikkat çekmeye çalışan, hepitopu on saniyesini alacak bir hikaye paylaşan. onlar süreyya sırrı değiller, ülkenin konuşmamaya gizli bir antlaşma yaptığı kanayan sırrılar. o yüzden kimsenin de sikkinde değiller.

varsa bir cennet, bol bol oyun parkı kursunlar. bu çocuklar burada yaşayamadıkları çocukluklarını bari orada yaşasınlar.