çocuk yapmadan önce konuşulması gereken konular

bence türk toplumunun en önemli ve kronik sorunu budur. ben bunu tek cümle ile şöyle özetlerim:

anne veya baba olmaya uygun olup olmadığınızı bilmeden, çocuk yapmak.

evet, annelik ve babalık öğrenilir burada haklısınız ama duygusal, psikolojik ve bilişsel olarak ebeveyn olmaya uygunsanız, bunu öğrenebilirsiniz.

anne veya baba olmayı başaramayacak insanların çocuk sahibi olması, toplumda travmalı karakterlerin fazlalaşmasına sebep oluyor. düzgün yetişememiş her çocukta, genelde başka birinin canını yakıyor. bu yüzden anne veya baba olmadan önce konuşulması gereken konular olduğunu düşünüyorum çünkü aslında kimse çocuk yapmak zorunda değil. "ya büyür bir şekilde! biz nasıl büyüdük?!" diye safsatayla çocuk yapılmaz. böyle büyütülen çocukların hali ortada..

bence kadın ve erkek adına temel sorular şöyle olmalı:

kadınlar için,

1.ben anne olmaya uygun muyum? limitsiz derece fedakar, özverili ve tüm hayallerini askıya alacak ve bundan asla mutsuz olmayacak biri miyim?

(- çünkü cocuk doğurmak tüm önceliği çocuk haline getirmek anlamına gelir. bu, çogu zaman hedeflerden feragat veya hedefleri ertelemek anlamına gelir. )

2. bu durum uzun vade de beni mutsuz eder mi? dahası, cocugumu zamanla hayatımı yaşamama engel olmuş bir varlık gibi görür müyüm? ve ona olan yaklaşımımı bu duygular değiştirir mi?

( biliyorsunuz, cocugunu kendisine yük gören veya doğmasını istemediğini söylemeyen hatta hayatını çaldığını iddia eden çok patalojik anne figürü var. )

3. bir anne olarak, vücudumdaki değişikliklere hazır mıyım? kilo alacağım, gögüslerim sarkacak, catlaklarım oluşacak belki bir sürü dermatolojik deformasyonum olacak. doğum sonrası kendimi kabul edebilecek miyim?

( çünkü bunlar için yine çocugun suçlanma şansı var.)

erkekler için,

1.ben baba olmaya hazır mıyım? hayatım boyunca bir cocugun maddi ve manevi yükünü gögüsleyebilir miyim? onu hayallerimin ve hedeflerimin ötesine yerleştirebilir miyim?

( biliyorsunuz, cocugunu istemeyen, kabullenmeyen hatta ortada bırakıp giden çok tip var.)

2. çocuguma sağlıklı ve düzgün davranabilir miyim? onu eğitirken ve büyütürken hassas olabilir miyim?

( bu soru önemlidir çünkü çocuguna siddet uygulayan, küfür eden ve dayakla eğitebileceğine inanan sorunlu babalar var.)


iki taraf içinde en büyük ve tek soru:

ben ebeveynlik için doğru partneri seçtim mi? bir ömür boyu, bir canlıyı beraber, mutsuz olmadan büyütebilir miyiz?

bu ve daha diğer bir sürü soruyu- sorgulamayı yapmadan kimsenin ebeveyn olmaması gerekiyor. özellikle bu devirde gördüğüm çoğu çocuga üzülüyorum. çoğu öyle veya böyle aile içi istismar mağduru.

sonuç: doğru ve sağlıklı ebeveyn olamayacaksanız, lütfen korunun.
çok kolay bir yöntemdir kendisi.

baba olacaksam gercekten adam miyim, anne olacaksam gercekten kadin miyim?

bu cagda ikisi de olmayinca sorulacak yegane soru: gercekten insan miyim?

konuşulduğu takdirde çocuk mocuk yapmayacağınız konulardır. siz konuşurken; tavuk bile bakmaktan aciz insanlar dördüncü beşinciyi salar. sonra vay efendim bu dünya neden bu halde...
bir evlat sahibi olduğunuzda sizin için hayattaki en önemli ve öncelikli kişi artık odur, o olmak zorundadır. kişisel bencillikleriniz, bir çok ihtiyacınız ve hayatınız ikinci planda olmalıdır.
unutmayınız ki "annenizin öldüğü gün evlendiği gündür, babanızın öldüğü gün sizin doğduğunuz gündür" derler. ki çok da doğru derler.