çocuk yaşta izlenmiş travmatik filmler

(bkz: jeepers creepers)

yıllarca aklımdan çıkmadığını hatırlıyorum.

dabbe 1'dir. mesele korku, korkmak ise türkiye'de bu film dışındakiler korku yaratmaktan yoksun.

a nightmare on elm street

arkadaş bu ilk filmden çok korkmuştum 1991 yılında izlediğim zaman

almanya'dan dönüş yapan bir akrabada alman filmi seyyretmistim. tekerlekli sandalyedeki bir kadın yokuş aşağı bir sokakta kontrolsuzce yokus aşağı gidiyordu. kadın çığlık atıyordu. gerisini hatırlamıyorum. bu sahne travma oldu bana resmen.

canım kardeşim bunun üstüne travma tanımam. hâlâ görseli bile boğazıma düğüm olup dayanıyor. kaç yaşına geldim oturup izleyemem. izlesem kaç gün dağılırım kim bilir...

bir de arkadaşım var. *

terminatör. ölmüyor ya kabus gibiydi. eriyor meriyor sıvı gibi. illet bir şeydi. büyüyünce izlemedim hiç. yok ettim terminatörü izlemeyerek intikamımı aldım.

two girls one cup

emine-1
pir-2
zola-3

supeman.
pelerini kopacak ve aşağı düşecek diye çok korkmuştum.
sonra pelerinin atmosfer dışında da dalgalandığını görünce "olm bu pelerin sırf polim, bir boka yaramıyor" demiştim. travmam da geçivermişti.

o.
balon fobisi olan şahsıma palyaço ve mazgal fobisini de ekletmiştir.
neymiş efendim koskoca kadın balondan ve palyaçodan korkar mıymış. bit kadar çocukların bile benimle dalga geçmesine neden olmuştur. ben normal bir insandım aslında, bu halim hep stephen king’in suçu.

gulyabani. insan bundan da korkmaz ama cocukluk iste

ulan bir çocuk arabeskçinin filmi vardı kız kardeşinin burnunun içinden böcek sokuyorlardı, kızın beynini yiyordu böcekler

filmi bulursam editlerim. .
edit:
hegemonya sağolsun filmin ismi küçük mustafa hayat sokaklarında

çocukken çok farklı duygularla izlediğimiz için farklı ruh halllerine bürüyorduk haliyle. aslında biz de izlemiyorduk bu filmleri. büyüklerimiz izliyor, biz de burnumuzun yanından sarkan hınniklerimizi kolumuza sürterek, ağzımız açık, aşağı kaymış bir şekilde izleyerek maruz kalıyorduk geleceğin travmalarına. zira o dönem çocuklarla izlenemeyecek tek şey iki sevgilinin öpüşmesiydi. ya kafayı çevirir ya sesini kısar ya da kapatırlardı televizyonu. onun için neyin kimde ne travma yarattığını kimse bilemez bence.

sürü. senaryosunu yılmaz güney'in yazdığı, zeki ökten ile yılmaz güney'in yönettiği 1978 yapımı filmdir.

uçurtmayı vurmasınlar. yönetmenliğini tunç başaran'ın yaptığı 1989 yapımı uzun metrajlı türk sinema filmi.

mem û zîn. konusu, birbirine âşık olan ancak kavuşamayan iki gencin trajik öyküsüdür.

(bkz: the fly)
(bkz: the lawnmower man)
(bkz: it)
(bkz: pet sematary)
(bkz: candyman) (aynaya şeker adam derdim enseme çarpardı annem tövbe de diye)

yaaaa ben geceleri küçükken de uyumazdım doğru düzgün hem televizyon izlerdim.

böyle izlediğim bir filmin sahnesinde banyoda giderden palyaço çıkıyordu. bilmiyorum filmin adını falan ama o filmde o sahnede korkup kapatmıştım. muhtemelen altı yedi yaşlarındayım.

(bkz: the exorcist)

chucky?

"bir filmin yaratacağı travma, genellikle bireysel travma ya da sekonder travma kategorisine girebilir. özellikle şiddet, cinsellik, korku veya diğer travmatik temalar içeren bir film, izleyicinin duygusal ve zihinsel durumunu etkileyebilir. bu durum, filmin içeriğine ve izleyicinin önceki deneyimlerine bağlı olarak değişir.

bireysel travma: eğer film, izleyicinin doğrudan tanık olduğu ya da geçmişte yaşadığı bir travmatik olaya benzer sahneler içeriyorsa, bu kişi filmden sonra o travmayı yeniden deneyimleyebilir. örneğin, savaş ya da cinsel şiddet içeren bir film, bu tür deneyimleri geçmişte yaşamış bir izleyicide travma etkisi yaratabilir.

sekonder travma: bir izleyici, filmdeki karakterlerin yaşadığı travmaya duygusal olarak empati yaparak, başkalarının acısını hissedebilir. özellikle psikolojik ya da fiziksel şiddet sahnelerinin etkisiyle, izleyici bir tür "sekonder travma" deneyimleyebilir.

filmler, insanların duygusal sınırlarını zorlayan ve bazen travmatik deneyimler yaşatabilecek güçlü araçlardır. ancak her birey farklıdır ve bir film, bir kişiyi derinden etkilerken, başka birini aynı şekilde etkilemeyebilir. bu yüzden, travmatik içeriklerin bulunduğu filmleri izlerken dikkatli olmak önemlidir."

son durak serileri. bu filmler yüzünden her akşam uyumadan önce çeşitli şekilde ölümler hayal ediyorum. belki de filmlerin bir suçu yoktur. belki de ben bir ruh hastasıyımdır. emin değilim. *

(bkz: emanuel)