çocukken yapılan anarşistlikler

nokta yerine çiçek kullanmak suretiyle tarihe yeni bir sembol bırakmak ve karşılığında öğretmen tarafından veliye şikayette bulunulması

öğretmen masasındaki gülleri çalmak.

bağa bahçeye çok daldım.. talan ettim.. hakkınızı helal edin elalem amcalar/teyzeler..

ortaokuldayken başörtüsü takmama rağmen arkadan ensemin bir kısmı gözüktüğü için bana "malum" yakıştırmada bulunan din hocasına "yobaz" dediğim için disiplinlik olmam. (ve ne alakaysa o olaydan sonra bana fetöcü de demişti).

tahtadan yapılmış kılıcın ucuna salça sürüp kanepeden 'kainatın gücü adına, ben he-man' diyerek atlamak.

2. sınıftayım, başkanım. öğretmen bizi bırakıp gitti. sınıf sus pus oturuyor. sıkıldım, "teneffüste gruplaşıyorsunuz zaten, burada herkes birbiriyle samimi olabilir, konuşsanıza," dedim. sınıf bana karşı çıktı. sonra ben üç kişi bulup trencilik oynadım.

sinirlenince dişlerimi fırçalamamak ve yatağa pijama giymeden girmek :,)

neden yaptığımı hatırlamıyorum ama arabanın anahtarını topidosuna koyup orayı da kendi kilidiyle kilitlemiştim. kilidinide tarlada otların içine atmıştım .
tabi sonra yerini söyledim ama baya karışmıştı ortalık.

elimizde sopalarla mahallelerde dolaşmak
bir tek arka sokağı ele geçiremedik.

sürekli kendi çevresinin yüzüne gülüp arkasından konuşan komşuya "senin de biraz şerefin olsaydı buradakilerin arkasından söylediklerini şimdi burada söylerdin" demek. derin bir sessizlik ve savuşturulmuş çocuk olduktan sonra her şey normale döndü tabii.

arı kovanına çomak sokup bir süre yoğun bakımda yatmak. merakın fazlası zarar.

okul çantama kıyafetlerimi doldurup evden çıkıp bir kaç sokak gezip, geri dönmem, kimsenin umursamaması...

annemlerin anlattığına göre antibiyotik kullanacağım zaman ilacı ağzımda bekletip kusuyor numarası yapıyormuşum ve koşa koşa banyoya gidip küvete tükürüyormuşum. babam da çıldırıp 'ne halin varsa gör ama iyileşmezsen de ağlama' diyormuş (3-4 yaşındaymışım bu arada)
yemek yemeyi reddetmem, ilaç kullanmayı reddetmem ve ilaç içme saatim gelince ses çıkartmayıp annemlerin unutmasını sağlamam, 4. sınıfta hasta numarası yapıp (bazen bilerek hasta ediyordum kendimi) okula gitmemem, yine 4. sınıfta ödev yapmamam ve annemleri veli toplantısına çağırmamam.

evlerin camlarına kiraz,elma atıp kaçmamız,bitik bir tofaş serçenin içinde çete toplantısı gibi toplantı yapıp arabayı sahiplenmemiz.

(bkz: hangisini sayayım?)
ikinci sınıftayken sömestr tatilinde köye gitmiştik. iki keçi ağıldan kaçmış. köyde kar tipi gırla, bunlar da aç susuz geziyorlar. daha fazla aç kalmasınlar diye yufka ekmeklerin yığıldığı odaya* keçileri götürüp oradaki bir kova ayvayı yedirmeye çalıştım. fakat ayva doyurmamış olacak ki, onlar yanında ekmek de yemek istedi.

yememelerini söylememe karşın beni asla dinlemediler. çocuğum diye kimse umursamıyor. açıkçası çok da ayıp ettiler. şimdi düşününce annemler de ekmeği çok güzel yapmış. onlar da haklı ne yapsınlar, karşı koyamadılar.

bir ara kapı açıldı. biz oracıkta yengeme basıldık. çok şükür yengem benim keçileri ekmekten uzaklaştırmaya çalışırkenki halimi gördü. hemen keçileri satıp; benden habersiz girdiklerini, çıkarmaya çalıştığımı söyledim.
keçiler o karambolde kaçıp gitti.

ertesi gün baktım bunlar yine aç geziyor. tuttum komşunun ekmek evine, sonraki gün de başka bir komşunun ekmek evine girmeleri icin yardımcı oldum.
kimse de bu olanları benden bilmiyor. *
baktılar böyle olmayacak, bizim haramileri biri sahiplenip ahırına aldı.
eğer almasalardı, o keçiler o toynaklarıyla kimlerin ekmek evinin kapısını açıp da girerlerdi kim bilir?

evin duvarlarını boyuyodum

yav flsndl arı kovanına çomak ben de soktum. bizim ufaklıklarla (kuzenler ) köyde ahırın damına çıkmıştık. orda gözüme ilişti 1 tane arı da etrafında bzz bzz dönüyordu. hakikaten çizgi filmlerdeki gibi olur mu acaba dedim bi kurcaladım. olmadı içinden 3-4 arı daha çıktı, bi saldırıda da bulunmadılar.

ama bizim oğlan, en ufağımız korktu, saman balyalarının üstüne atladı damdan, kaya kaya düştü :d. ya çocuğa bişi olsaydı diye ağzıma sıçtı annem.

haksızlık karşısında evden kaçmak. maksimum bu yani. ama güzeldi. bisikletin tepesinde saatlerce dolanmıştım, deli olmuştu bizimkiler, sonra paşa paşa döndüm tabi. güzel de bir yanağa öpücük almıştım.
hak aranır. kardeşi olanlar bilir.

bebekmisim. annem komşuya giderken beni babama bırakmış, uyut demiş.
o zamanlar nivea krem türkiye de bulunmazmis. babam almanya'dan anneme getirmiş.
velhasi annem komşudan dönmüş, ne görsün?
babam mışıl mışıl uyuyor, yüzü bembeyaz kremden, ben çakıl gibi saçı tepeden toplu oturuyorum yatakta, yüzüm bembeyaz kremden, sadece gözlerim gözüküyor. ihih
babam beni uyutacagina ben onu uyutmusum;)

sünnet düğünümde akşam 8-9 gibi yatmıştım. millet sünnet çocuğu yokken oynamış gecenin ilerleyen saatlerine kadar. *

sünnet günümde de sabah evden kaçtım ama öğleden sonra yakalandım ve zorla sünnet edildim. mizaha vuruyorum da sünnet kasaplıktır. çocukken elbette bunu bilmiyordum da artık biliyorum hatta öğreneli de 20 yılı geçmiştir. zaten kaçışım yoktu maalesef zira anne-babam sünnetin süper bir şey olduğuna ikna olmuşlardı üniversite mezunu olmalarına rağmen. işin komiği, şu anda da birçok entelektüel geçinen kişinin bu konudaki gerçeklerden haberi yok. avrupalılar geri zekalı mı? insan bari bunu düşünür... ama yok, masallara inanmaya devam.