çocukluğunun geçtiği mahallenin içinden 20 sene sonra geçmek

her köşesinde bir anı canlandırılır, o mahallede çocukluktan bu yana hala yaşan insanlara selam verilir, çocukken hayallerim nelerdi, ne oldum diye bi durup düşünülür, bi sigara yakılır ve 3000 tl cezai işlem uygulanır, meğerse arka blokta polisler ceza için enayi bekliyorlarmış.

20 degil ama 13-15 sene sonra bir arkadasimla gitmistim oraya, her yerde durakladim, bazi yerdeki hafizamdaki en belirgin anisini anlattim, bir cogunu icimde sakladim. anlatmaya cesaretim de gucum de yoktu belki de, belki de yeterli vakit yoktu. bazi seyleri dillendiremiyorsun da, kelimeler yeterli gelmiyor. hani bazen filmlerde olur ya, flashback’in flashback’i. onun gibi, hem de ayni anda, birbirine paralel bir suru sey. sokak uzerindeki binalara, esyalara bakiyorsun, ne kadar da abartmisiz veya hayal gucumuzle uydurmusuz bir suru seyi. bir amcanin gizli bir uzak mekigi yapilan bir atolyesi gibi dusundugumuz yer meger bir gaz borularin oldugu mini istasyonmus. taaaa 1 saat yuruyup dolanip geciyorduk dedigimiz yer 3-4 dakikalik bir mesafede bir seymis. kocaman bayirlik dedigimiz yer ufak bir tepeymis. bir kulube vardi, bizce uzaylilar yasiyordu orda, hatta kulubenin disindaki yag lekeler onlarin surunerek kulubeye girerkek biraktiklari izlerdi. bir cok sey de artik yerinde degildi.

insanı derin huzuntuye sokar.

20 sene önceye gitsek çocukluğuma gitmeyiz ama olsun, 20 sene önce olduğum yerden şöyle bir geçmem isterdim.

hiçbir şeyi aynı bulamamakla sonuçlanır. hatta mahalleyi tümden yerinde de bulamayabilirsiniz. çocukluğumun geçtiği mahalleyi kentsel dönüş adı altında başka bir şeye çevirdiler. hatta artık öyle bir mahalle bile yok.

acı,tatlı insanı derin düşüncelere sokar. eskiyi özlem artar. belki de suratta bir tebessüm oluşur.

30 sene sonra da geçiyorum. mahalle, evler aynı yerde, aynı şekilde ama çocuklar yok. arkadaşlar olarak eşşek kadar olduk. (evet iki "ş" ile) bir de, sokaklar eskisi kadar büyük gözükmüyor gözüme. eskiden bir uçtan bir uca bitmeyen bir yer gibiydi. şimdi 2 dk yürüme mesafesi. esnaf değişti tabi, bakkal kapandı. bir arkadaşım o bakkalın ismiyle tekel işletiyor, devraldı. kasap yerinde şok, ayakkabı satan dükkanın yerinde pilates salonu var. kırtasiyeyle, muhtarlığın yeri fiyakalı kafe oldu. nalburun yerinde banka var. kahve de banka oldu. eskiden kalan bir eczane var. o da eski yerinde değil. onun yerine kafe açıldı, onlar küçük bir dükkana geçtiler. hisler aynı. hala oraya ait hissediyorum ama doku farklı. zaman değişiyor. ayak uyduruyoruz.

en son bayramda öyle sohbetini ederken kardeşim e dönüşte bakalım dedi.

bir konuda anlatmıştım erik ağacı vardı karşı komşu bahçesinde üzüm salkımı gibi erikleri olurdu. kah ağacından toplardık kah yola gelen tarafının altında top oynarmış gibi yapıp ağaca atardık. çok heveslendim erik ağacı için.

gittik. evi de yıkmışlar ağacı da kesmişler.

büyüdüğüm o mahallede o ağacı kesmişler, bahçesindeki evi yıkmışlar.

tabi değişen başka şeyler de vardı belki ama görmedi gözüm.

canım erik ağacı.

acı verir. nerde ne hatıram varsa deprem hepsini yıkıp geçti.

eski şarkıları dinleyerek o zamanları yad etmenin daha bir güzel olduğu durum. gerçi her şey çok değişmiş, eski site yıkılmış, bazı dükkanlar kapanıp yenileri açılmış, mahalledeki hiçbir şey eskisi gibi değildir artık.. yine de insanı ister istemez duygulandırır, eski anıları hatırlatır, geçmişe ve çocukluğuna duyulan özlemi depreştirir..

(bkz: küçükçekmece)