dedenin alzheimer olduğunu unutmak

bir gün evde oturuyoruz. televizyon açık ama dedem televizyonun yanında duran vazonun gölgesini izliyor. ben de onu izliyorum. arada göz göze geliyoruz. az çok ayıktım bişeylerin yanlış gittiğini.

bi anda ciddi bi yüz ifadesiyle altınlar nerede lan dedi. bi anlık refleksle dışarıda gelir şimdi dedim. o da sanki bu cevap gayet yeterliymiş gibi başını salladı. sonra kalktı, odaları dolaşmaya başladı. çaktırmadan altınları arıyor ama evde aslında kimsenin aramadığı şeyleri de biraz arıyor gibi; gençliğini, kavgalarını, barışamadıklarını, bize hiç anlatmadığı ama omuzlarında taşıdığı bir sürü yorgun hikayeyi.

yok lan öyle romantik şeyler değil.

doktora gittik, alzheimer dedi. beynindeki çekmecelerin kendi kendine yer değiştirdiğini, bazılarının kilitlendiğini, bazılarının da tamamen sökülüp başka bir evde yaşamaya başladığını anlattı. öyle demese de ben öyle anladım.

biraz zaman geçince yeni normalimiz bu oldu. bi yerde de çok normal oldu herhalde hepimizin dalgınlığına mı geldi yoksa büyüklerimizin "evden bi çıksa da geri dönmese" dediği bi zamana mı denk geldi bilmiyorum montunu giydi, şapkasını taktı, cebine de anahtar yerine küllüğü attı ve gitti. hepimiz de izledik.

baba dedim adam gidiyor, bu dönmez. babam bekleyelim dedi, biraz bekledik. en fazla bahçede dolanır gelir, hava almak iyi gelir falan diyoruz da gözüm aşağıda. baktım dolanıyor sitenin içinde, zaten çıkamaz dışarı.

çıkmış.

15 dakika içinde panik başladı. sokak sokak aradık. polis, anons, akrabalar, full paket. en sonunda parkta bulduk. salıncakta oturuyor, ayakları yere değmiyordu. nereye gittin dede dedim, hatırlamıyorum dedi ve ekledi ama iyi geldi.........

sonra ayağa kaldırmaya çalışırken düştü. tekrar bana baktı ve dedi ki; çekil şurdan yezidin çocuğu hatırlamıyom işte.

çekilmedim.............