değirmen (sabahattin ali)

sabahattin ali'nin ilk öykü kitabıdır ve 1935 yılında yayımlanmıştır.

kitaba ismini veren öykü, sevginin herkesin dilinde olduğunu oysa birine kalbini vermenin laftan ibaret kaldığını, bir çingene ve değirmencinin kolunu değirmene kaptıran kızına olan aşkıyla anlatıyor.

(bkz: okunması gereken kitaplar).

sabahattin alinin kaleme aldığı, ilk hikaye kitabı. kitabın adı da kitabın ilk hikayesi olan değirmenden almakta. kısa bir şekilde değirmen hikayesinden bahsetmek istiyorum.

sessiz sakin olan bir atmaca çingene kafilesi ile gezerken uzakta değirmeni görür oraya gider. değirmenci ile konuşur onları o köye kabul ederler. atmaca küçükken kolunu değirmene kaptıran değirmencinin kızına aşık olur. kızın kolu olmadığından kızımız hep kenarda köşede oturan yaşıtları gibi olamayacağını kabullenmiş, ona göre hayatını yaşayan bir kızımız. atmaca da o kızı gözleyen uzaktan uzağa seven birisi, kızımız da ona boş değil. bir gün atmaca konuşmaya karar verir, yanına gider ama kız benim kolum yok sen beni alamazsın bir kere yanına yakışmam diye reddeder. sonra atmaca çingenelere haber salar, akşam klarnet çalacağını herkesin toplanmasını ister. çoğu kişi hava kötü yağmur yağacak dese de atmaca değirmenin içinde çalacağını söyler. herkes toplanır, atmaca çalmaya başlar ama ne çalmak resmen yaşıyor, dışarıdaki gürültüyü susturmuş susturmakla da kalmamış herkesi ağlatmıştır. ama atmacanın gözü değirmencinin kızındadır birden klarnetini bırakıp değirmene koşar, herkes ne yapacağını anlamış olsa da artık çok geçtir. atmacanın sağ kolundan oluk oluk kan akıyor sevdiğine bakıyordur.

bu kitap bize ödevdi yakın olduğum arkadaş çevrem de okudu. kitabı tartışma fırsatımız oldu. arkadaşlarıma sordum dedim adam sevdiğine kolunu feda etmiş siz eder miydiniz? yoksa abartı mıdır diye, onların genel düşüncesi de etmeyecekleri yönünde. hatta adam kan kaybından ölmüştür bile demişti kitabın sonun biraz açık olduğu için. ben bu soruyu kendime yönelttiğimde de kolumu değil belki ama çoğu şeyi feda edebileceğim yönde. aşık olmak çok güzel bir şey ama tutup da kolumu bir kız için feda edebileceğimi düşünmüyorum.

reşat nuri güntekin'in 1.dünya savaşı öncesi sarıpınar kazasında gerçekleşen deprem sonrası kazada yaşananları kaymakam halil hilmi bey temelinde anlattığı kısa romanı.kitapta bürokrasi ve bürokrasi kurumlarının ne kadar köhneleşmiş olduğunu halkın ve yönetenlerin hep kendi çıkarları kendi ikballeri peşinde koştuğunu çarpıcı bir dille anlatır reşat nuri.bu yüzden muasır medeniyet seviyesine bir türlü çıkamıyoruz ya ülke olarak lafa gelince vatan millet gerçekte hep bana hep bana himmet.kitap adını ablarla dolapların çatışmasından alıyor ablarla yani suyla su dolapları kendileri için cebelleşiyor olan boşu boşuna dönen hiç bir şey üretmeyen bir arpa boyu ileriye gidemeyen yerinde sayan öylece dönen zaman geçiren aşınan eskiyen değirmene oluyor tıpkı güzel ülkemiz gibi insanları gibi.ayrıca şener şen'in başrolünde oynadığı kitaptan uyarlama film de vardır.

kitabın adını taşıyan "değirmen" hikayesi, bir köydeki eski bir değirmen etrafında gelişen olayları ve bu değirmenin köylüler üzerindeki etkisini anlatıyor. değirmen, hem fiziksel hem de metaforik bir mekân olarak, insanların hayatlarındaki değişimi ve zamanın akışını temsil ediyor.



sabahattin ali'ye ayrı bir hayranım. hani biz kadınlar nasıl detaylara önem verir, incelikleri fark ederiz ya, sabahattin ali de aynı şekilde, hikayelerindeki detaylarla, karakterlerin derinlikleriyle beni etkiliyor. okunması gereken top 10 listeye en baştan girecek bir öykü.

sabahattin ali nin en sevdigim eseri.
ve en sevdigim oykusunu icinde barındıran:

-siz ask nedir bilir misiniz? kolunu kestin mi saglam kolundan utanıp asık oldugun guzel icin onun kolu yok diye?