diyet yaparken depresyona girmek

mümkün olmayan. diyetisyen çünkü öyle bir ayarlıyor ki kaloriyi, basıyor yeterli miktarda şekeri, bünye kendine geliyor hatta. çok süperim yo ağlamıyorum ve canım beyti çekmiyor.

çok kötü bir dueumdur. yani yemen gerekenden fazla pilav yiyorsun ve kötü hissediyorsun çünkü on gündür hem fazla yiyorsun hem kilo vermiyorsun. zaten mutsuzsun diye yiyorsun o fazlayı da ama daha da mutsuz oluyorsun e o zaman da bir çikolata bilmem ne. böyle böyle gidiyor.

diyeti bozunca gelen şişmanlık hissi.

diyet demeyeyim de kendimi kısıtlamaya gittim, öyle çok fazlam yok biraz bölgesel gitse kafi. bir haftadan sonra çok uzun zaman sonra yapamadığımı yapıp o kriz anlarını geçtim. fakat ben yapınca her şeyi abartarak yapıyorum. şimdi acıkınca bir iki atıyorum ağzıma bir şey sanki midem bulanıyor. bir yemekten zevk alıyordum onu da elimin tersiyle iteledim.. neyse hedef mi ne zıkkım şunu bir tutturalım bakacağız yolumuza. çikolata falan yemediğimden olsa gerek cumartesi tramvası yaşattırdım kendime. evet çikolataya bu kadar anlam yüklenmez. depresyona girdim demeyeyim diye çikolata yüzünden dedim gitti. eylül ayı ile ilgili de olabilir, yolunda gitmeyen işlerden dolayıda olabilir ama ben hakkımı çikolatadan yana kullanıyorum.

ofiste bir arkadaşım sabah ve öğle öğünlerini ofise getirtiyor. yemeklerin isimleri falan portekizli futbolcu isimleri gibi en az üç dört kelimeden oluşuyor. bir de ödem atıcı antin kuntin içecekler var tabi.

yemek paketi açıldığı anda ortalığa bir koku salınıyor. bana göre nerede gereksiz sebze varsa toplanıp, herhangi bir baharat ya da yağ kullanılmadan ortaya atılmışlar gibi.

he ufak çapta da zorbalıyorum kendisini. yediği şeyler yüzünden mutsuz olmasını da zorbalıyorum arada.

ama tartıya çıkınca bir anda geçmesi. bir de böyle düşünün.