doğum günü kutlanmayan insan

on sekiz yaşıma kadar nadir kutlanmıştır. genelde okulda kutlanırdı ki sınıfta kimseden hoşlanmadığım için zoraki gülümserdim. oysa ben sevdiğim kişileri çağırabildiğim, yemyeşil bir pasta ve düşünülmüş hediyeler isterdim.(hiç hediye almamıştım ta ki,) on sekiz yaşımda bir arkadaşım bu rutini bozdu ve bana kitap hediye etti. öncesinde söylemezdim kötü bir şey zannederdim ama ben doğum günümde gördüğüm ilgiyi çok severim. alın lan, benim günüm işte. neyse, on sekiz yaşıma kadar başlıktaki insan bendim fakat sonrasında kutlanmayan zamanların acısını çıkartmak gibi huyum oluştu.