1.
bir zamansız kelebek ukdesidir.
fyodor mihayloviç dostoyevski gerçek bir kumarbazdı. ama para kazanan kumarbazlardan değil bolca para kaybedenlerden biriydi.
kumarbaz (kitap) isimli eserini kumar borcunu ödemek için yazdığı söylenir. aslında kumar borcunu ödemek için değildir. parasız kalmıştır ve gereken parayı ödemezse o andan sonra yazdığı her şey yayımcı tarafından kendisine ücret ödenmeden basılacaktır.
bunun için yazdığı kumarbaz (kitap) ile hem yirmi dokuz gün içinde iyi bir kitap yazma başarısı göstermiş, hem yardımcı olarak yanına aldığı stenograf ile evlenmiş, hem kumarbaz olduğunu itiraf ederek rahatlamış, hem de borcunu ödeme imkanı yakalamıştır.
o dönem borcunu ödemek için aldığı paranın 3000 ruble olduğu iddia edilmektedir. bu paranın o dönem 80000 amerikan dolarına denk geldiği söylenir. bu şartlar altında bakarsak fyodor mihayloviç dostoyevski'nin borcu oldukça yüklüdür.
muhtemel dostoyevski o dönem bu parayı kumarda kaybetmiş olmasa kendisine yeni bir palto alabilir, çayını uzun bir süre boyunca şekerli içebilir, soğuk ve rutubetli bir tavan arasında yaşamak zorunda kalmaz ve belki de yazdığı karakterler böyle sefil olmazdı.
fyodor mihayloviç dostoyevski gerçek bir kumarbazdı. ama para kazanan kumarbazlardan değil bolca para kaybedenlerden biriydi.
kumarbaz (kitap) isimli eserini kumar borcunu ödemek için yazdığı söylenir. aslında kumar borcunu ödemek için değildir. parasız kalmıştır ve gereken parayı ödemezse o andan sonra yazdığı her şey yayımcı tarafından kendisine ücret ödenmeden basılacaktır.
bunun için yazdığı kumarbaz (kitap) ile hem yirmi dokuz gün içinde iyi bir kitap yazma başarısı göstermiş, hem yardımcı olarak yanına aldığı stenograf ile evlenmiş, hem kumarbaz olduğunu itiraf ederek rahatlamış, hem de borcunu ödeme imkanı yakalamıştır.
o dönem borcunu ödemek için aldığı paranın 3000 ruble olduğu iddia edilmektedir. bu paranın o dönem 80000 amerikan dolarına denk geldiği söylenir. bu şartlar altında bakarsak fyodor mihayloviç dostoyevski'nin borcu oldukça yüklüdür.
muhtemel dostoyevski o dönem bu parayı kumarda kaybetmiş olmasa kendisine yeni bir palto alabilir, çayını uzun bir süre boyunca şekerli içebilir, soğuk ve rutubetli bir tavan arasında yaşamak zorunda kalmaz ve belki de yazdığı karakterler böyle sefil olmazdı.
devamını gör...
2.
dostoyevski günümüzde yaşasaydı, real madrid arsenal maçında tüm parayı karşılıklı gol vara basabilmek için yeni kitaplar yazardı gibime geliyor.
devamını gör...
3.
serdar ortaçtan hallice.
devamını gör...
4.
çok ünlü bir hikaye de, zamanın en ünlü kumarhanesi, ki hala öyle alman baden baden şehrindedir, dostoyevski kumar oynamak için o zaman ki çufçuf buharlı lokomotiflerin çektiği trenlerle, moskova ' dan baden baden ' e kumar oynamaya gelmiştir. bu yol, bugün bile 2,5 - 3 günlük yoldur, o günkü şartlarda daha uzun sürdüğü kesindir...
o kadar kumar hastasıdır ki, böyle bir yolculuğa çıkmaktan çekinmemiştir...
" kumarbaz" daki yaşlı zengin kadın, kumarbazların felsefelerini çok veciz bir biçimde ortaya koyar, o kitabı mutlaka okuyunuz.
o kadar kumar hastasıdır ki, böyle bir yolculuğa çıkmaktan çekinmemiştir...
" kumarbaz" daki yaşlı zengin kadın, kumarbazların felsefelerini çok veciz bir biçimde ortaya koyar, o kitabı mutlaka okuyunuz.
devamını gör...
5.
özet: güzel adammış dosto bro's.
bu konuda okumuş olduğum bir makalenin, hafif ölçekte derlenmiş ve çevirisi kısmen kontrol edilmiş halini bırakayım. keşke geçmişe dönüp şu olayların aslını öğrenebilsek anasını satim.
şimdi ben izleyiciyim...bazen x'teki ya da ekşi sözlük'teki aptalların tartışmalarına bakıyorum. gerçekte olan olay "a" ise, birisi "b" diyor ona, birisi "c" diyor. "e" olarak gruplaşanlar oluyor. aykırı "t" ler oluyor. bu nedenle bu okuduklarımda, "kuru kalabalık dedikodusu" dediğimiz etken ne kadar ağır onu bilemiyorum. rahmetlinin eşi anna yengem'in anlatımının duru ve yalın olduğunu hayal etmek istiyorum. tek tesellim, o dönem "z" denilen bilgiye hızlı ulaşan 8 iq'lu insanların olmaması. mesela birisi çıkıp, olayla hiç alakası olmadığı halde sırf bir şeyimi beğenmemek için rusların ekşi'sinde "ya pek sevmem ben onu, okumadım" yazmamıştır. bu bağlamda, aşağıda okuyacaklarımız, içine dedikodu girmeyen bir hikaye de olabilir, dedikodu ile asimile edilip gerçeği yansıtmayan bir hikaye de...
ps: @insan olun biraz hocam'ın entry'si ile paralel bir bulgu da var sonuçta *. onu bold olarak işaretledim.
----------
"tarih dersleri bazen sadece genel felsefi anlamda değil, oldukça kişisel ve somut bir açıdan da ilgi çekici olabilir. mesela dostoyevski’nin eşi, kocasının bir nevi pazarlamacısı haline gelerek öyle kurnazca bir hamle yapar ki, bu hamle yazarın devasa borçlarını ödemesine yardımcı olur.
budala romanı için yazara ödenen miktar, 1869 yılındaki 1 kg sığır eti fiyatıyla bugünkü fiyat karşılaştırılarak hesaplanmıştır. fiilen fyodor mihayloviç sayfa başına yaklaşık yüz elli ruble almıştır, bu da toplamda yaklaşık 7000 ruble eder. sorunun cevabı basittir: borçlar bu paradan çok daha fazlaydı.
dostoyevski elbette melek değildi – kumar oynar ve parayı pek de akıllıca harcamazdı – ancak onun kişisel borçları 2000-3000 rubleyi geçmiyordu. asıl borç miktarı, yaklaşık 20.000 ruble civarındaydı ve bu meblağ, ağabeyi mihail mihayloviç’in tütün fabrikası ve “(b: vremya” (zaman) dergisiyle ilgili borçlarını oluşturuyordu.)
mikhail mikhailovich dostoevsky, söz konusu derginin sahibiydi. dergi, 1863 nisan’ında polonya ayaklanması sırasında yayınlanan “politik açıdan uygunsuz” bir makale nedeniyle yasaklanmıştı. ağabeyi yalnızca üç gün süren bir hastalık sonrası vefat ettiğinde, fyodor mihayloviç, hem son derece soylu, hem de son derece çılgınca bir karar verdi: ağabeyinin itibarını ve ailesini korumak için tüm borçlarını üstlendi. ağabeyinin ölümüyle birlikte, rahat bir yaşama alışmış eşi ve dört çocuğu hiçbir maddi destek olmadan ortada kalmıştı. fyodor mihayloviç sadece borçları üstlenmekle kalmadı, aynı zamanda onların geçimini de sağladı.
dostoyevski genel olarak cömertliğiyle ve parayı hesaplayamamasıyla tanınırdı: ağabeyinin ailesinin dışında, ilk eşinin oğlunu da maddi olarak destekliyor, hatta tamamen yabancı insanlara bile yüklü paralar ödüyordu.
yazarın eşi anna grigoryevna dostoevskaya, mektuplarında şunları anlatır: dergi kapatıldıktan sonra, fyodor mihayloviç’in tanıdığı "vremya" çalışanlarının dışında, büyük ölçüde ona tamamen yabancı insanlar da kapısını çalmaya başladı. bu kişiler, merhum mihail mihayloviç’in kendilerine borçlu olduğunu öne sürüyorlardı. neredeyse hiçbiri bu borçlara dair bir kanıt sunmuyordu ama insanlara güvenen fyodor mihayloviç de zaten böyle bir kanıt talep etmiyordu. genellikle, (bana aktarıldığı kadarıyla) şöyle dermiş:
— şu anda hiç param yok ama isterseniz size bir senet verebilirim. yalnız sizden ricam, bu parayı benden hemen istememeniz. ödeyebildiğimde mutlaka ödeyeceğim.
insanlar senetleri alıyor, bekleyeceklerine söz veriyorlardı ama elbette bu sözlerini tutmayıp, ödemeyi hemen tahsil etmeye çalışıyorlardı."
-----------
bu konuda okumuş olduğum bir makalenin, hafif ölçekte derlenmiş ve çevirisi kısmen kontrol edilmiş halini bırakayım. keşke geçmişe dönüp şu olayların aslını öğrenebilsek anasını satim.
şimdi ben izleyiciyim...bazen x'teki ya da ekşi sözlük'teki aptalların tartışmalarına bakıyorum. gerçekte olan olay "a" ise, birisi "b" diyor ona, birisi "c" diyor. "e" olarak gruplaşanlar oluyor. aykırı "t" ler oluyor. bu nedenle bu okuduklarımda, "kuru kalabalık dedikodusu" dediğimiz etken ne kadar ağır onu bilemiyorum. rahmetlinin eşi anna yengem'in anlatımının duru ve yalın olduğunu hayal etmek istiyorum. tek tesellim, o dönem "z" denilen bilgiye hızlı ulaşan 8 iq'lu insanların olmaması. mesela birisi çıkıp, olayla hiç alakası olmadığı halde sırf bir şeyimi beğenmemek için rusların ekşi'sinde "ya pek sevmem ben onu, okumadım" yazmamıştır. bu bağlamda, aşağıda okuyacaklarımız, içine dedikodu girmeyen bir hikaye de olabilir, dedikodu ile asimile edilip gerçeği yansıtmayan bir hikaye de...
ps: @insan olun biraz hocam'ın entry'si ile paralel bir bulgu da var sonuçta *. onu bold olarak işaretledim.
----------
"tarih dersleri bazen sadece genel felsefi anlamda değil, oldukça kişisel ve somut bir açıdan da ilgi çekici olabilir. mesela dostoyevski’nin eşi, kocasının bir nevi pazarlamacısı haline gelerek öyle kurnazca bir hamle yapar ki, bu hamle yazarın devasa borçlarını ödemesine yardımcı olur.
budala romanı için yazara ödenen miktar, 1869 yılındaki 1 kg sığır eti fiyatıyla bugünkü fiyat karşılaştırılarak hesaplanmıştır. fiilen fyodor mihayloviç sayfa başına yaklaşık yüz elli ruble almıştır, bu da toplamda yaklaşık 7000 ruble eder. sorunun cevabı basittir: borçlar bu paradan çok daha fazlaydı.
dostoyevski elbette melek değildi – kumar oynar ve parayı pek de akıllıca harcamazdı – ancak onun kişisel borçları 2000-3000 rubleyi geçmiyordu. asıl borç miktarı, yaklaşık 20.000 ruble civarındaydı ve bu meblağ, ağabeyi mihail mihayloviç’in tütün fabrikası ve “(b: vremya” (zaman) dergisiyle ilgili borçlarını oluşturuyordu.)
mikhail mikhailovich dostoevsky, söz konusu derginin sahibiydi. dergi, 1863 nisan’ında polonya ayaklanması sırasında yayınlanan “politik açıdan uygunsuz” bir makale nedeniyle yasaklanmıştı. ağabeyi yalnızca üç gün süren bir hastalık sonrası vefat ettiğinde, fyodor mihayloviç, hem son derece soylu, hem de son derece çılgınca bir karar verdi: ağabeyinin itibarını ve ailesini korumak için tüm borçlarını üstlendi. ağabeyinin ölümüyle birlikte, rahat bir yaşama alışmış eşi ve dört çocuğu hiçbir maddi destek olmadan ortada kalmıştı. fyodor mihayloviç sadece borçları üstlenmekle kalmadı, aynı zamanda onların geçimini de sağladı.
dostoyevski genel olarak cömertliğiyle ve parayı hesaplayamamasıyla tanınırdı: ağabeyinin ailesinin dışında, ilk eşinin oğlunu da maddi olarak destekliyor, hatta tamamen yabancı insanlara bile yüklü paralar ödüyordu.
yazarın eşi anna grigoryevna dostoevskaya, mektuplarında şunları anlatır: dergi kapatıldıktan sonra, fyodor mihayloviç’in tanıdığı "vremya" çalışanlarının dışında, büyük ölçüde ona tamamen yabancı insanlar da kapısını çalmaya başladı. bu kişiler, merhum mihail mihayloviç’in kendilerine borçlu olduğunu öne sürüyorlardı. neredeyse hiçbiri bu borçlara dair bir kanıt sunmuyordu ama insanlara güvenen fyodor mihayloviç de zaten böyle bir kanıt talep etmiyordu. genellikle, (bana aktarıldığı kadarıyla) şöyle dermiş:
— şu anda hiç param yok ama isterseniz size bir senet verebilirim. yalnız sizden ricam, bu parayı benden hemen istememeniz. ödeyebildiğimde mutlaka ödeyeceğim.
insanlar senetleri alıyor, bekleyeceklerine söz veriyorlardı ama elbette bu sözlerini tutmayıp, ödemeyi hemen tahsil etmeye çalışıyorlardı."
-----------
devamını gör...