dünyanın distopya olma ihtimali

dünyanın kötüler yüzünden cehennem ve distopya; iyiler sayesinde ise cennet/ ütopya olma ihtimâli üzerinde durduğumuz başlık.
savaşlar distopya olduğunu düşündürürken, sevgi ve iyilik kavramı ise burayı yaşanılır kılıyor.

yok. sıfır. dünya 14 milyar yaşında ve sadece bir döneminde insan denen canlı ortaya çıktığı için distopya olamaz. dünya bir cennet aslında. aynen öyle. distopya olan insanın ta kendisi. püü lanet olsun evrime. ben geri dönmek istiyorum.

thomas more'un ütopyası çok kısa sürede dünyaya yayılıp okunan kitaplardan biri ama çok çabuk da berheva olmuş bir kitap. zira çok kısa sürede saçmalığı anlaşıldı ve anti-tezi distopya ortaya çıktı.

"maybe this world is another planet's hell." — aldous huxley

yani;

"belki de bu dünya, başka bir gezegenin cehennemidir."

bir de, "dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir." sözü vardı. goethe'nindi galiba.


bu sözler ışığında, kişiden kişiye değişir denebilir sanırım. kişisel fikrime göre, dünya bir azınlığa göre ütopik bir ideallikte yaşanırken, başka bir azınlığa göreyse distopik bir kabus gibi. ama ekstrem bir distopyanın amansızlığı ile şu anda dünyadaki hayat/düzen kıyaslanamaz elbette.

dünya distopya olma yolunda ilerliyor, şartlar müsait bu bir gerçek. küresel ısınma, iklim değişikliği, siyasi kutuplaşma, savaşlar, sosyal eşitsizlik,salgın hastalıklar ve belki de ilerde yapay zekanın kötüye kullanılması ile robotik gelişmelerdeki kontrolsüzlğkler vs vs. ancak sonunda insanlık bir distopik bir dünya da yaşarmı bilinmez ama kıyamete yakın teknoloji gerileyecek, savaşlar bile taşla sopayla olacak diyorlar. bu da bir nevi distopya denebilir.

bilim kurgu kitaplarının gelecek hakkındaki olası öngörülerini çok iyi tasvir eden bir dünyaya evriliyoruz. işin içine teknoloji girince distopyanın alasını yazarız ,yaşarız ve oynarız her şeyi tehdit olarak algılıyoruz ama haksız da değiliz. en büyük tehdit biziz ama bizi tehdit eden yine biziz. doğamızla kavga ediyoruz kendi soyumuza kıyım yapıyoruz. başka gezegende yaşam da arıyoruz utanmadan, doğanın intikamı çetin olacaktır görür müyüz bilmem. distopya kafamızın içinde; körlükte,kötülükte ve kölelikte zihnimizde. dünya nahoş bir hâl aldı ama sanıyorum bu her devrin yakındığı bir gerçek, her dönem insanı kendi devrinin kıyamete yaklaştığını söyler. eski eserlere baktığımızda insanların duyguları ne kadar da benzer bizimle, onlarla oldukça fazla empati kuruyoruz yani aynı şeyleri farklı şekilde yaşıyoruz dönem dönem. bu da oldukça göreceli bir konu anlaşılan. aynı gökyüzü altında aynı atmosfere uyanmıyoruz. bizim için cennet olmasa da birilerine cehennem olan bir dünya var. aşırı hızlı uyum sağlıyoruz her şeye, o yüzden distopyanın içinde olup olmadığımızı idrak edecek zamanı çoktan geçtik sanırım. neyseki sevgi ve onu besleyen değerlere sahip insanlar var hâlâ, umut vadediyorlar ben umutluyum. cennette cehennemde insanın kendi içindedir, zihnindedir herkes kendi kıyametine gider. canavar gibi yaşamaktansa iyi bir insan olarak kalmak olsun gayemiz. en azından "hayatı yaşanılır kılıyor" dediğimiz insanlardan olalım.