el fatiha denilince ayıp olmasın diye fatihayı okumak

istemsiz bir refleks. arkada 'pantalonunu sevdim, çıkar onu bebeğim, hadi gel bize gidelim' şarkısı çalıyor fakat televizyondan el faaatihaa emri geldiği zaman okumayınca bir ayıp edecekmişim gibi hissediyorum. arafta kalınmışlığın binbir yüzü.

'el fatiha' diye diye din duygumuzu sömürdüklerini hissederim hep.

bir de duanın içeriği öyle dünyasal ve yaşayana ders verir niteliktedir ki bunu ölenler için okumayı 'zul' kabul ederim.

ölene değil yaşayana lazım bu sözler. ne diye her ölümün ardından 'zorbalar durursunuz' inanı 'el fatiha' diye? ölünün ruhuna 'al fatiha' ha de bea...

'dosdoğru yolda olanlardan' olmak için yardım istiyoruz hepimiz ama ölen gitti artık.

imam daha el fatiha demeden elini yüzüne sürenleri görünce bıraktım okumayı.
o an kendi dilimde spontane uydurduğum duayı edip bırakıyorum.