elden ayaktan düşmek

kişinin ihtiyarladığını ve artık kendisine eskisi gibi bakamadığını anlatan deyim.

misal: "kuddusi amca eskisi gibi değil, yaşlandı kendi işlerini kendisi göremiyor, iyice elden ayaktan düştü" şeklinde açıklanabilir.

iki gün yatak üçüncü gün toprak!

yaşlandığını hisseden her insanın en büyük korkusudur.

kendi temel ihtiyaçlarını bile karşılayamaz hâle gelmek, insanlara muhtaç olmak.

bir insanın başına gelmesinden korktuğu en büyük bir şey. birilerine muhtaç olmak, birilerinin yardımına sürekli gereksinim duymak hayatta başınıza gelebilecek belki de en kötü şeydir.

(bkz: covid pozitif olmak) ne zor ya olucem gibi.

eskiden yaşlı kuşak alzheimer olmaz, yani alzheimer nedir bilinmez, olsa olsa bunamış olur, yani halk ağzıyla elden ayaktan düşer. ya hayırlı evladı sahip çıkar ya da yardımına koşacak bir hayır sahibi bekler.

eskilerin duasıydı o. aslında çok şey söylüyor tek cümlede…
allah’ım, kimseye yük olmadan, onurumu, irademi, hatıramı yitirmeden, yaşarken eksilmeden, sevdiklerime ağırlaşmadan al canımı…
bu bir ölüm isteği değil, hayata saygı duası. anneannem de bu şekilde dua ederdi. insanın kendine de, geride kalana da merhameti bence…
“muhtaçlıkla değil, iz bırakarak gideyim” demek. asıl korku ölüm değil, yaşarken silinmek, değersizleşmek…

düşen için de bakan için de oldukça zor bir durum.allah sabır versin,dayanma gücü versin.

böyle bir durum başa gelirse de,bakan kişiyseniz baktığınız kişiyi kaybettikten sonra pişman olmayacağınız davranışlar yapmayın.