eski sevgilinin annesinin araması

benden çarptıkları paraları geri ödemek için arıyorsa canım feda. yoksa aramasın.

benim de başıma gelmişti zamanında. bundan yaklaşık 14 yıl önce falan daha öğrencilik yıllarım, fazlasıyla da serseri ruhluyum dersler pek iç açıcı değil, iş güç yok para yok. eski sevgilimle tartışırken birden çok çirkinleşip bir erkek için haddinden fazla onur zedeleyici konuşunca lafı uzatmadan ayrıldım sildim geçtim. geri dönüşü kesinlikle olmayacak sözlerdi çünkü. asıl sinir bozucu olan hayattan kopmuş bu insanı okula döndürüp, sosyal hayata adapte etmiştim yeniden. berbat ortamlardan kurtarmıştım. ardından annesi önce annemi, ardından beni aramıştı "x söylediklerinden dolayı çok pişman, bir konuşsan" diye. ama geri dönüşü yoktu, zaten olsa kendimi onursuz, zayıf biri olarak görürdüm, duygularımı da bıçak gibi kesip atmıştı. tüm bu olanlara rağmen yüzsüzlük seviyeleri beni çok güldürmüştü ama.

daha komiği bende mevcut. son ilişkimde bir konudan dolayı sinirlendim telefonda konuşurken vallahi kendimi öldürücem yeter artık boğdun minvalinde bir çıkış yaptım kapattım telefonu o sinirle yattım uyudum. eski kız arkadaşım olacak hanımefendi annemi arayıp oğlunuzdan ayrılmak istedim sanırım o istemiyor intihar edeceğini söyledi demiş. annemde bana ulaşamayınca komşuları aramış uyurken birazda derin uyumuşum defalarca komşular kapıyı çalmışlar. kardeşim ayrılmak isteyen bendim neden intihar edeyim la havle.

birbirimizi aile olarak benimsemiştik, o da beni çocuklarından hiç ayrı tutmadı. her bayramda mesajlaşırız, arada bir ben ararım, bazen de o arar. hepsi de düzgün insandı, kötü de ayrılmadık, her kötü günde de yan yanayız. şimdi niye açmayayım telefonlarını?

linkedin profiline bakmak şeklinde de tezahür edebilen enteresan bir yapışkanlık arzusunun hayatımızda daha sık olabilen ve daha yapışkan versiyonudur.

erkek gözüyle , "yama" oluyor ama 15 gün falan gidiyor. nadiren de olsa gerçek bir tavsiye vereyim: hiç bulaştırmayın. yamalarla olmuyor o iş. sallayıp alışma evresine girmek en süperi. benimki aramıştı eskiden. benden için "çok kötü oldu" falan bir şeyler demiş, anlatmış bayaa. 3-4 kez arattım ilişkilerde, pişmanım. kız orada acımış bana, beni aramıştı. şimdiki aklım olsa hiç yaptırmazdım yeminle. "sen kimsin bana acıyorsun lan" derdim bu akılla. hiç sabır kalmadı, kimsenin tribini çekmem.

annemin iğrenç ve irite edici bir övme biçimi vardır gerçi. "slife küçükken hep gül kemirirdi, bu nedenle kafası gel-gittir onun ama özü iyidir" şeklinde över hep. başta gömer. yok tırnak yerdi, yok durduk yere saçını keserdi, yok salona sıçardı * sallar durur bu. överken irite eder karşıyı. çarpım tablosunu erken ezberlememi der genelde. kız eğer malsa bozulabilir buna. 5 yaş gibi hallettik o işleri çünkü. o tip övüşlerden ziyade, olaya odaklanmaz annem. "küçükken babasıyla çok kavga ettik. slife sessizce odasında sinek yerdi" gibi argümanlarla, küs olduğum kızın üzerinde yarattığım "manyak bu" imajını daha da pekiştirir annem. yamalar yersiz, inceldiği yerden kopuyor beyler. yapman etmen bence..

kendimi yere göğe sığdıramıyorum entry'i. güneş te sizi kıskanıyor. dünya da sizin etrafınızda dönüyor. kibir mi? bu entry mi? derseniz. işte bütün mesele bu derim. kendimi daha başka nasıl övebilirim acaba?