eskiden fakirlik şimdi ise nimet sayılan şeyler

yırtık kıyafetler.

evet bunlar kesinlikle eskiden fakirlik belirtisi idi. artık sıradan bir kot 80 ira iken yırtık kot 200 lira.

köy evi.

biz eskiden de fakirdik.

tavuk kanat.

yarım köfte ve de ayran.

ekmek. 10 yıl önce evde ekmek yapmak fakirlikti şimdi ekmek yapmak havalı birşey.

kokoreç, ciğer, şırdan, kelle gibi yiyecekler.

tavuk eti.

fiat egea.

eski araçlar ve eşyaların büyük bölümü denilebilir misal
köylerdeki eski ahır kapıları

kuru fasulye. te be fiyatlar olmuş validesinin özel bölgesi.

köy kahvaltısı.

eski eşyalar ve kıyafetler

ayçiçek yağı. eskiden tereyağa güç yetiremeyen kişiler yemeği bununla yapardı, şimdi alırken iki kere düşünüyorlar.

minimalizm.

yırtık kot pantolon.

herhangi bir devlet kurumunda memur olmak.dünyanın en temiz işlerinden biri.özel sektör tam bir gayya kuyusu .

bimden alışveriş yapabilmek.

(bkz: maşinga) yeni adı ile kuzine.
menemen.
erişte.
tarhana.

kuru fasulye pilav

kıraathanede bütün gün oturup çay içmek. eskiden parası, işi gücü olmayan tipler yapardı bunu ama 1 bardak çay en az 3 tl olacak yakında, 5-6 saat oturup 10 bardak çay içsen 30 lira yapar.

şimdi nimet sayılan bir şey yok bana göre.
neden mi?;
gecekondu mahallesinde geçti çocukluğum. fakir 4-5 çocuklu sadece babaların çalıştığı bir mahalle. kapılar dahi kilitlenmezdi. senin benim yoktu herşeyi paylaşırdık ekmeği, salatalığı oynarken öğlen eve geliğ annemizden istediğimiz her şeyi. suyu bile şişeden ağızdan ağıza artıkmış, hastalıkmış pismiş yok öyle bir şey.
yokluk vardı ama biz bilmezdik. bahçeler çocuklarındı bir birimiz bahçesinde meyvalar paylaşılır ve her çeşit meyve yenmiş olurdu. ilk çıkan mandalina kimin evine gelmişse diğer arkadaşlarına birer tane verilirdi. kavgalarımız bittiği gibi normal devam ederdik küslük yoktu. kitaplarımızı temiz kullanır kime vereceğimiz bile belliydi yeni kitap nadir alınırdı. olmadı açıldığı zaman okulda yapılırdı. önemi bir şey olsa çocuklar komşuya veya büyük bir ablaya teslim edilirdi göz kulak olması için ve kimsenin gözü arkada kalmazdı.
sevgiler gerçekçiydi maskeler yoktu. zor görüşülür bir araya gelince iki tarafında yüzleri kızarır masumane utangaçlıklar vardı. hastası olan, ölüsü olan yalnız pek bırakılmaz yemekler götürülürdü.
yani kısaca diriyken insana değer verilirdi. herşey temizdi tabii en temizi insanlardı.

belki bazılarınızın yaşı yetmez özellikler 2000 ve sonrası doğumlu kardeşlerim için.
eskiye göre bana nimet sayılan bir şey yok.