fesleğen

ayna grubu eseri.

yeşil fesleğen nane gibi kokulu ve güzel bir bitki .
severim
güneyik , şebit , çay bilen bilir .

en çok yaz sonlarında sarar insanın içini o koku.. çünkü artık gitmeler yaklaşır, akşamlar daha erken gelir, cam kenarına bırakılmış saksılar biraz daha suskun olur.. çocukluk gelir aklına belki, annenin balkonda tuttuğu fesleğen saksısı, babanın bir kenarda oturup sessizleşmesi, birinin beklenip de gelmeyişi.. o koku sanki her seferinde bir şeyi geri getirmeye çalışır ama hep yarım kalır..
ve işte o an anlarsın; bazı kokular geçip giden bir mevsim değil, içinde ömür boyu süren bir bekleyiştir..

çok baskın ve keskin kokulu bir bitki. yemeklere konulmasından da hoşlanmam.

fesleğen kokulu yarınlar getir bana..
gecenin boğazıma düğümlenen yerinden tutup çıkaran..
camı açık bir sabah olsun..
rüzgâr, eski acıların üzerinden geçsin
ve hiçbirini incitmeden alsın götürsün..
yoruldum demiyorum, yorgunluk geçer..
ama içimde biriken suskunluk
artık yeşil bir şey istiyor..
toprağı, güneşi,
ellerimle dokunabileceğim bir devam duygusu..
fesleğen gibi olsun yarınlar..
gösterişsiz ama kalıcı.. küçük bir saksıda bile
hayata direnen cinsten..
geçmişin küf kokusuna inat,
mutfağa, kalbe, eve yayılsın..
bana öyle günler getir ki,
uyanırken ilk his korku olmasın..
bir ihtimal yeter..
“belki bugün güzel olur” ihtimali..
ve eğer mümkünse
çok yüksek sesle değil,
kimseyi ürkütmeden gelsin o yarınlar..
fırtına değil.. fesleğen kokulu,
sessizce iyileştiren zamanlar istiyorum..

(bkz: pesto sos)

şarap içinde sevdiğim bir aromadır.