genelde fakirler yerine zenginlerin ateist olması

hep dikkatimi ceken bi durum olmustur bu durum. e be nankorler, yedigin onunde yemedigin arkanda. senin yerinde olsam 5 vakit namaza baslarim, eleman ruhunu seytana satma derdinde. rahat mi batiyo nedir bu burjuvalara. milletin evinde patates yok, olanlarin da patatesleri filizlenmis, bu haspam hayatinda patates soymamis gelmis bana umarim bi gun zengin olursunuz da cevabin bu olmadigini anlarsiniz diye aforizma kasma derdinde. sen bile tanriyi inkar ettiysen afrika'daki cocuklar napsin, gitsin direkt kendini mi inkar etsin. evet.

ben fakirim ve agnostiğim. fakir atais arkadaşlarımda mevcut.

ben fakirim ve deistim. arkadaşım yok.

tanrıya inanç bile sınıfsal kardeşim, sen hala metafizik san..*
parayı bulan adam bir noktadan sonra tanrıya gerek kalmadı, ben hallediyorum moduna giriyor. çünkü hayatı zaten bir nevi küçük çaplı cennet sayılır. özel sağlık, özel okul, özel uçak vs. vs… e şimdi adamın başı sıkışmıyor ki yukarı bakıp abi bi el at desin.

fakir tarafında ise durum biraz daha trajikomik. sistem seni her gün silkelerken, patron yarın gelme derken, kira günü yaklaşırken falan.. insan ister istemez görünmeyen bir destek hattı arıyor. müşteri hizmetleri gibi düşün olayı, zengin premium üyelikle zaten işini çözüyor, fakir ise hala tanrı müşteri hizmetlerine bağlanmaya çalışıyor, hatta dıt dıt dıtlar arasında sıra bekliyor..