gereksiz bir detayı sonuna kadar anlatan arkadaş

anlatması gereken asıl şeyi bir anda unutturabilme gücüne sahip arkadaşlardır bunlar... dakikalarca sabırla dinlediğiniz ön hazırlığın yerini kafa karışıklığı ve açıklanamaz bir belirsizlik alır. konu bir anda bambaşka bir yere ilerler, ''bunu bilmesem de olurmuş...'' diyeceğiniz bir şekilde biter, sizde bir hayal kırıklığı kalır, arkadaşınızda ise kahramanca bir hikaye anlatmış bir insanın sırıtışını görürsünüz...

- ya melis düğünü başka yerde yapmak istemiş ama hakan karşı çıkmış burası olacak diye, melis'in kuzeni ayşe de oradaymış... hatırladın mı tatile gittiğimizde o da gelmişti.
- hatırlıyorum ayşe'yi evet.
- hani evleri aşırı zengin eviydi... ne kadar enteresan bi evdi ya... girişte bi heykel vardı böyle tuhaf bi japon balığı heykeli, çok pahalı heykelmiş söylediğine göre ama inanmadım ben, öyle pahalı heykeli niye girişe koysunlar ki...

o anlatır da ben sonuna kadar dinleyemem galiba.

sonuca gel hacu diyerek geçiştirilebilir, hiç çekinmenize gerek yok. bazen insanlar bir şey anlatırken öyle dalıyorlar ki konudan uzaklaşıyorlar kendileri de farkına varamıyor bu durumun..

konuşmayı seviyordur. çoğu romanı yazanlar da bu tipler zaten. adam yirmi sayfa yaprağı anlattı lan mesela. goygoycu tipler işte. adı flaubert falan olsa da değişmiyor yani. gerçi ha edebiyat, ha goygoy. ikisi de aynı mesele. zararsızdırlar. herhalde. gerçi ne gerekli ki şu evrende. goygoyuna yaşayacaksın. gelir geçerin yıkıcılığı öyle buyurdu. bana müsaade.

hiç sevmediğim model