1.
dün twitter’da karşıma çıkan bu fotoğraftan sonra belgeselini izleyip bir de üzerine yazı yazmak istedim. doğanın en mahir canlısı ile en hüzünlü yabancısı arasındaki o ince çizgide salınan, kendi istikbalini bir başkasının yuvasına emanet eden bir kuş. mülkiyet duygusundan arınmış fakat aidiyetten de mahrum bırakılmış ebedi bir göçebe olan guguk kuşu baharın gelişini müjdeleyen o ritmik ve güzel sesi, aslında bir yuva sıcaklığının değil, vefasızlığın ve rüzgara savrulan bir yaşamın yankısıdır. diğer kuşlar büyük bir sadakatle çalı çırpı taşıyıp kendi dünyalarını inşa ederken, guguk kuşu bu yerleşik düzene uzaktan bakan bir gözlemci gibi kalır ve varlığını sürdürmek için bir başkasının emeğine,yuvasına sızmanın o soğuk, içgüdüsel dehasına sığınır ve yumurtasını başka kuşun yuvasına bırakıp seyreder., günlerce,aylarca yavrusunu başka kuşa büyütür. yuva bulamadığı zamanlarda kendi yumurtasını yer. ancak guguk kuşu binlerce belki de milyonlarca yıldır süregelen bu döngüde yumurtasını nereye bırakacağını çok iyi bilir. kendi yavrusunun sesini bile bir yabancının dilinden duymaya mahkum olan bu canlı, tabiatın sunduğu en büyük varoluşsal çelişkilerden biridir; o ne tam bir misafirdir ne de tam bir işgalci. sadece yaşamın devamlılığı uğruna kendi anneliğinden feragat eden, gökyüzünün sonsuz boşluğunu kendine tek yurt edinen ve her kanat çırpışında kendi kimsesizliğini ormanın kuytularına fısıldayan kadim bir hayalettir.
devamını gör...
2.
bu yaptığı hayvanlık ama... asalak
devamını gör...