güldük her şeye rağmen

geçtiğimiz günlerde yaşadığım farkındalık naralarında
ara tatilimin başlamasıyla aydın’a sevdiğim bir hocamın davetiyle çocuk cerrahisi ameliyatını izlemeye girdim. asistanlarla ve hocalarla keyifli bir yemek ve çay kahve sohbetleriyle günüm verimleşti
oradan istanbul’a geçtim uzun zamandır görmediğim arkadaşlıklarımı gördüm. geçtiğimiz zaman diliminde bir kapıyı net kapanmamla yaşamımda yeni bir kapı açılımı oldu biriyle tanıştım 3 buçuk hafta telefon numaramı vermedim ve sosyal medya üzerinden düzenli yazıştık ve görüntülü saygılı şekilde konuştuk. istanbul da yüzyüze güzel bir manzarada 5 saate yakın kahvaltı eşliğiyle çay kahve sohbeti yapıp birbirimizi tanıdık. hayatımda çok konuşan bir pozisyonda olmamla bilinirim masaya oturduğumda ilk defa bu kadar uzunca birini bölmeden dinledim ve tanımak istedim. güzel ve keyifli bir buluşmanın ardından o gece ben arkadaşımla tiflis uçağına bindim kendime verdiğim sözü ertelediğim her şeyi gerçekleştirmeye başladığımı söyleyebilirim. önce vizesiz ülkeleri gezmek istiyorum diyordum hep ve bunu bir süredir yapıyorum eylül ayında 4 vizesiz balkan ülkesi gezmiştim bu da 5. oldu.. tiflis seyahati çok anlık ama iyi planlanmış bir plandı. üniversite arkadaşımla çok keyifli bir 2 gece 3 gün geçirdik.. yeni bir ülke, yemekler, sokaklar, insanlar, tarihi ve kültürleriyle yaşamlanıp anlamlandık. şimdiyse oturuyorum ve bu yazıyı yazmak istedim, paylaşmak istedim kaç kişi okur veya kim beğenir hesabı yapmadan.. uzun zaman sonra keyifli olduğumu hissediyorum. bana her gün ben yazmadan yazan biri var, beni merak eden biri ve sonucu nereye varır şimdilik pek önemli değil. akşam annemle ve babamla gürcistan’dan getirdiğim şarabı deneyeceğiz ve peynir tabağı makarna eşlikçimiz olacak. aile çok kıymetli, yaşamda ânlar çok değerli. bize kendimizi iyi hissettirecek insanlarla ve ortamlarda olmakta esas olan.

teoman 17 benim ilk plağım ve 16 yaşımda almıştık uzun bir aradan sonra o plağımı koyup köpeğimle dans ettim. çektiğimiz acıların üstüne umarsızca o acıların üstüne yeni güzelliklere dans edebilme şerefine…

hoş ben bu yazıyı yazarken birde neler oldu orayı açalım ailemle şarap akşamında annemin benim üzerimde duyduğu kaygılar ve devir kötü algısıyla güzel giden bir flörtü etkisi altında kaldığım paronayalar yüzünden berbat ettim ama çabalayacağım olmazsa da önüme bakacağım çünkü bir kapıyı sert kapattığınızda öne çıkan fırsatlar olabiliyormuş artık bunu gördüm. bu az uyku uyuduğum gecenin sabahında şehirler arası otobüs yolculuğu yaptım. aydın’a hocamın yanında ameliyata katıldım sedyede yatan 3 yaşındaki elif’in elini tuttum o da sımsıkı tuttu güzel kirpikleriyle ve mimikleriyle bana güvendi ve öyle ameliyata bir nebze tebessüm ederek girdi. ben elifi unutmayacağım ama elif muhtemelen beni unutacaktır ama benim için nasıl bir kıymettir tarif edemem.. ben yaşamda her şeye rağmen hep devam edenlerdenim, imkan veya imkansızlıklara rağmen. omurgalı, dürüst ve kararlı yürüyerek… bugün bi hocam ameliyat sonrası nasıl döneceksin şimdi dedi. otogara geçicem dolmuşla ordan otobüs hocam dedim. vay be olacak olan insan belli oluyor imkansızlığa rağmen dedi. yani öyle galiba bir arabam yoktu ama henüz yoktu. istediklerimi hemen elde edemeyebiliyordum ama elbet bir gün elde edecektim. çünkü istediklerim arasında elde ettiğimi gördüğüm için yapacaklarımı da elde edeceğim gerçekleri de farkındaydım. bu satırlarımı kahvemi yudumlayıp kek yerken rüzgarlı hafif yağan yalpalayan günde yazıyorum. şahsen ben yalpalandım öyle çokta kolay değil. dışarıdan çok şaşalı bazı şeyler her şeye rağmen değil en çokta kendime rağmen. bu da beni inşaa eden gerçeklik olacaktı biliyorum.

okuduğum kitaptan bir alıntıyla bu yazıyı sonlandırıyorum;