hayalindeki mesleği yapamama acısı

kişiye yanlış bölümü okuduğunu anladığında gelen hissiyattır.

hayaline bile küfrettirir velhasıl.

(bkz: some turkiye affects)

bu coğrafyanın kaderi haline geldi.

ne bakıyon abla simit var pogaca var ne bakiyon şeklinde gergin kasiyerler universite mezunu.

(bkz: akp doneminde yaşandı)

bir tamirci olarak yaptığım işi severek yapıyorum ama uzun yol tır şöfürü olmakta isterdim. böyle ülkeler arası.

hiç geçmeyen acı.
üniversite sınavında 45k civarı yapanlar anlayacaklardır, o kadar aradadır ki doğru düzgün bir seçim yapamazsınız. hemşirelik okuyorum ama içime bir gün bile sinmedi, mezun olunca ne halt yiyeceğim ben diye düşünüyorum. iğrenç bir meslek, sevmeyen yazmasın.*

hissi hiç sönmeyecek acıdır. meslek dediğin şeyle ömrün boyunca haşır neşir oluyorsun dolayısıyla unutmana bile izin vermiyor. sen alışacağım dedikçe değişen tek şey kendini kandırman oluyor. asla ama asla alıştığın veya unuttuğun bir şey yok. ve keşke sadece bölüm açısından olsaydı şu lanet şey, bazı şeyler gereğinden fazla ütopik. haliyle bir o kadar imkansız.

sözlük yazarlığı olarak sonuçlanmaktadır

hayalim yok, mesleğim de yok. alnımda carpe diem yazıyor. mesela şimdi kola içecem. hedefim yok, hırsım yok. john locke bana bakarak buldu tabula rasa'yı.

nasıl olsa hepsi aynı kapıya çıkıyor:

hayallerimde bir meslek bile yoktu. deli gibi hayal kuran benin hayalinde meslek yoktu. dedim ya kendimle tanışmaktayım. her gün yeni bir bilgi öğreniyorum kendime dair. ne boş ne ummadığım bir insan çıktım. kendimden etmiyorum nefret nefretten nefret ederim. şaşırttı yalnızca sıfır.

küçükken mimar olmak istemiştim. çünkü tasarım yapmak ve evleri dizayn etmek tam bana göre bir işti. sonra endüstri ürünleri tasarımı diye bir meslek alanı olduğunu keşfedip ona bi merak saldım. misal şu an togg'u ben tasarlamış olabilirdim veya limonu sıkıp sprey haline getiren daha akılcı tasarımlarım da olabilirdi.

sonra, ders çalışmak için her zorlandığımda kitabın etrafına resimler çizerken saatlerce istikrarlı bir şekilde ders çalışmanın hiç bana göre olmadığını keşfettim, son deneme sınavında bir ilçe derecesi de patlatmıştım oysa ki. ama bunun tembel bünyem için bir önemi yoktu, ben sanat sepet tasarım masarım bir şeyler yapmalıydım, çünkü o zaman ders çalışmak zorunda kalmayacaktım.

ancak bu dönem ne yazık ki ecevit'in önüne yazar kasa fırlatılan yıllara denk geliyordu. ve benden ziyade dolarla iş yapmış babamın tl devalüasyonu sonrasındaki ekonomik durumunun sebep olduğu psikolojik durum geleceğimle ilgili söz sahibi olmuştu, dolaylı olarak. bir taraftan da o yaşlarda bile toplumsal konulara ilgi duyan, en sevdiği şey ansiklopedi okumak olan bir velettim ve aslında hukuk benim için biçilmiş bir kaftandı. hoş, o zamanlardaki hazırcevap ve çokbilmiş çocuktan şimdi bile pek hazzetmem doğrusu.

gel zaman git zaman, hiç tahmin etmediğim, aklımın ucundan geçmeyen yollardan geçip en sonunda o sevimsiz çocuğun yapabileceği mesleğe sahip oldum. sorun şu ki, artık o mesleği yapabilecek kişi ben değildim çünkü artık ne hazırcevap ne de çokbilmiş, hatta bildiklerinin büyük kısmını unutmuş, hatta bildiği yanıldığına yetmeyen birisi olmuştum artık. işin kötüsü, sanata olan ilgim ve yeteneğim de zamanla körelmişti. limonu sprey haline getiren tasarım da çoktan yapılmıştı.

şu an en iyi yapabildiğim şey turşu. çok güzel meze de yaparım, onu da eklemiş olayım. bir diğer taraftan bu ülkenin yerel ve saklı lezzetlerine de ayrı bir ilgi duyduğumdan ve her gittiğim şehirde tattığım şerbetler ve osmanlı mutfağına da meraklı olmam nedeniyle bir şerbetçi açma fikrim var, yakın arkadaşlarım çok iyi bilirler. ancak bunun için de para yok. ayrıca herkeşler de kahve içiyor, kime içireceksin demirhindiyi.

ne uzun bir yazı oldu bu. şimdi hayalimdeki mesleği yapıyor olsaydım şu sayfayı hiç açmamış ve bu yazıyı hiç yazmamış olacaktım. işte hayalindeki mesleği yapamamanın acısı budur.

not;: sirkeyle tabii ki.