hayatımın plot twistini beklerken yaşlanmam

en sevdiğim filmler genelde senaryosunda müthiş bi plot twist barındıran filmler oluyo... mesela herkesin sandığı kişi aslında başka biriymiş... ne bileyim... adam bütün film boyunca kendisini takip eden gizemli kişiden kaçıyo, finalde takip eden kişinin aslında kendisi olduğu ortaya çıkıyo... ama neden kendisini takip ettiğini o da bilmiyo...

neyse, bi noktadan sonra bu filmlerdeki plot twistleri izlemek beni çok etkilmeye başladı... insan etkilenince ister istemez kendi hayatında da bi noktada hasss diyeceği bi olay bekliyo...

mesela sabah evden çıkarken bugün bi şey olacakmış gibi hissediyodum diyorum kendi kendime.. öyle hayatımı değiştirecek bi olaydan bahsetmiyorum, en azından küçük bi gizem bekliyorum... mesela yolda yıllardır görmediğim birine denk gelmek, hiç tanımadığım birinin gelip bana ismimle seslenmesi, yanlışlıkla çok önemli bi telefon konuşmasına şahit olmak falan... olmuyo, çok normal bi gün geçiriyorum...

bi gün özellikle evden biraz erken çıktım. “bugün olacak” dedim. kaldırımda yürüyorum, etrafa bakıyorum, normalden daha dikkatliyim... bi tane küçük çocuk önce bana baktı gülümsedi, sonra yaklaştı bana doğru, ''abla sırtına kuş sıçmış...'' dedi... çıkardım eşofman üstünü, bi baktım kuş ciğerini bırakmış yani...

ama ilk anda bunu bile bi işaret olarak algıladım... sonuçta kuşun gelip tam benim sırtıma sıçması öylesine olamazdı. sinema bilgim burada devreye girdi. “tamam” dedim kendi kendime, “bu bi işaret... muhtemelen ileride bunun bi karşılığı olacak...'' dedim, insan hayatında böyle bi olay yaşayınca “kuş sıçtı” deyip geçmemeli, senaryo mantığıyla düşünmeli diyerek kendi kendimle konuştum ama inanın hiçbir şey olmadı... üzerime sıçıldığıyla kaldı...

artık plot twist beklemekten çok yoruldum ama bırakamıyorum da... çünkü insan bir kere hayatının bi noktada sinematik bi anlam kazanacağına inanırsa sıradan yaşamaya devam edemiyo... başlık açtınız ya kendini ana karakter sanmak diye, ben direkt ana karakter sanıyorum kendimi özür dilerim çarmıha germeyin beni... her sabah uyanıyorum, “bugün olabilir” diyorum. akşam oluyo, hiçbir şey olmuyo. ertesi gün yine “bugün olabilir” diyorum. yine olmuyo...

belki de benim hayatımda gerçekten büyük bi olay olmayacak... belki kimse gelip bana “aslında sen...” diye başlayan bi cümle kurmayacak... belki yıllardır aradığım o gizli oda aslında yok... belki peşimden gelen gizemli adam da yok... belki bütün bunların sonunda ortaya çıkacak tek şey, benim gereksiz yere kaldırımda dolaşıp evrenin bana bi işaret vermesini beklemem...

belki de plot twistim budur, kim bilir?