hayatın her alanında değer kaybı olması

türkiye vasata, ahlaksızlığı, liyakatsizliğe, kayırmacılığa teslim olalı 25 yıl oldu.

evrensel değerlerin yerini tek tipçi anlayış alınca, hızla çağdaş dünyadan uzaklaştık. bizden de beter ülkelerin yanına yanaştık.

aydınlanma projesi insanı yükseltir, onu donatırken, buna karşı çıkanların elinde, sadaka kültürünün egemen olduğu bir topluluğa dönüştük.

uzun yazacağım ama maalesef çok keskinsiniz, öncelikle yıldızımız barışsın sonra küpünüzü değiştirin ve sonra rica ederim akışa geçin ve ifade edin kendinizi. bu ülke hep böyleydi leş gibiydi, kuzgun leşi yedi, ben yedim ciddiyim ama işimiz elleşmek değil, helalleşmek hiç değil ben ona karışmıyorum, işimiz çocukların önünü açmak, dinozorları özgür bıraksak jurassic park olacağız ama öyle değil. baba ve oğul münasebeti de değil sadece annelerimizi masum sanmayın he şerrin başı havvva yani had bilmemek. hadi benim lilith herkese ihanet ediyor onu çok sevdim ama yeter kardeşim bu nedir ya.

buna yozlaşma diyorlar. hem de öyle bir yozlaşma ki ne dirisine ne ölüsüne huzur vermiyor insanın.

bana göre bugün hayatın neredeyse her alanında bir değer kaybı hissediyorsak, bunun en temel nedeni hızla tüketen bir düzene alışmış olmamız. artık her şey çok çabuk elde ediliyor, çok çabuk vazgeçiliyor ve aynı hızla unutuluyor. oysa değer dediğimiz şey biraz da zamanla kurulan bir bağ. emek verdikçe, bekledikçe, üzerine düşündükçe derinleşen bir şey..

eskiden bir şeye ulaşmak daha uzun sürerdi. bu da ister istemez ona yüklenen anlamı artırırdı. şimdi ise hem maddi hem manevi pek çok şey hemen ulaşılabilir durumda. ama bu kolaylık, beraberinde yüzeyselliği de getiriyor. üzerinde durmadığımız, uğruna çabalamadığımız şeylerin kıymetini de doğal olarak hissedemiyoruz.

benim gözümde mesele sadece maddiyat da değil, ilişkilerde, dostlukta, hatta insanın kendiyle kurduğu bağda bile aynı hız ve yüzeysellik var. kimsenin uzun uzun düşünmeye, sabretmeye, emek vermeye tahammülü kalmamış gibi. bu yüzden de her şey biraz geçici, biraz eksik, biraz da değersizleşmiş hissi veriyor.

sanırım değer, hala mümkün ama eskisi gibi kendiliğinden oluşmuyor. üzerine özellikle eğilmek, zaman ayırmak ve emek vermek gerekiyor. aksi halde kolay erişilen her şey gibi, kolayca gözden de düşüyor.

onun için hep '' iyi ki 90'larda çocuktum, gençtim '' diyorum. gerçekten çok şanslıyım.