hayatın sonu

(bkz: ölüm). en kestirme yoldan oksijen ile olan bağın son bulması. fiziksel olarak her canlının yaşayacağı doğal bir durum. fakat sadece nefes alıp vermek de yaşam kabul ediliyor, bitkisel yaşam gibi bir tanımı var bunun. ölmedin ama bir saksı içindeki menekşesin. eğer ortam şartları uygunsa varsin. biri fişini çekip cep telefonu şarj cihazını baglamazsa şayet yaşamaya devam edeceksin. ortalama her 5 saniyede bir bir insanin başına gelen bu durum nasıl oluyor da hala kabul görmekte yoruyor insanı anlam veremiyorum. başlayan her şey bir süre sonra bitiyor. süslü süslü söyleyince daha mı az ölüyor insan. yoksa bazen öyle olaylar yaşanıyor ki ölse diyorsun daha iyi. ölseydim de şunu bunu gormeseydim gibi şeyler söylüyorsun bazen. bu hafife almak mi? yoksa tanımamak mi? emin değilim hala. yüksek perdeden sen ölmeyi bayılmak mı sandın aslanım? diye soran abiler, gibi. senelerce sadece nefes alıp veren bir kişinin en sevdiği bile şunu düşünüyor böyle yaşayacağına ölse daha iyi.

yok, hayır! bir ölüm güzellemesi değil bu. tam olarak aslında şu;

vazgeçtiğimiz her şey hikayenin sonudur;
hayatın değil.