hayatının tamamını büyük bir gemide geçirir miydin sorunsalı

diyelim ki bu karmaşık kaos dolu yaşamının ortasında ansızın bir teklif geldi. büyük bir gemide iş teklifi aldın. ara vermeden en az 30 sene de çalışmak zorundasın. ne olurdu acaba? kabul eder miydin? elbette ki her limanda birkaç gün kalmana izin var ancak aidiyetin olmayacak. çocukken top oynadığın sokaklara dönemeyeceksin. bayramlarda ailenin yanında olamayacaksın. hep seferdesin. bana sorulsa cevabım kesinlikle evet olurdu. hiçbir yere aidiyet duygusu hissedememe durumumu sahip olduğum işle taçlandırırdım. her yerdesin ama hiçbir yere ait değilsin.

(bkz: the legend of 1900)

dünyanın da her tarafı sularla çevrili zaten tek fark ahşabın değil toprağın üstündeyiz.

the legend of 1900'deki adam gibi olacaksam cevap evet.

soru 1 yıl için olsaydı hiç düşünmeden evet derdim belki hayatımın en unutulmaz yılı olurdu.fakat 30 yıl gerçekten çok uzun bir zaman ve otuz yılımı aidiyet duygusunu hiç yasamadan geçirmek istemezdim teklifi karavanla takas edebiliyor muyuz :p

valla yanımda o da gelecekse, birlikte olacaksak evet. ama aile kısmını da düşünmeden edemem. iki ucu pis bir değnek.

hiçbir yere ait olmayan bir insan olarak kabulümdür. hiçbir yerde izim yoktur bence ve hiçbir yerin bende ki yeri doldurulamaz değildir. kimseyi tanımıyor gibi yaşayabilirim. özlediklerimin yerini doldurabilirim.

geçmez arkadaşlar ne olursa olsun geçmez en fazla büyük bir hapishane olur sizin için. cok isteyerek seçtiğim halde inanılmaz zorlandığim kitlendiğim oluyor. tek sosyal olanak yemek yemek düşünün. ınsan bilmeyince boyle gereksiz romantizmlere kapılabiliyor. bu mesleği seçmesem belki bende yaşarım diye düşünürdüm ama içine girince olay çok farklı. ılk başta toprak yok o toprağa basma hissini deli gibi özleyeceğim aklıma gelmezdi bile. çıkarsın güverteye yer mavi gök mavi başka hiçbir sey yok... bir cruise gemisi hayal edelim en güzelinden en büyüğünden bilirsiniz mavi turlar vardır dünyaya açılır. orada bile insanlari yer yer indirip gezdirmelerine rağmen artık son zamanlarda sıkılmaya başlar bir çoğu ki en baba tur 3 4 ay falandır. çünkü yapacak gidecek asla bir yer yok orayla yetinmelisiniz. farkli insanlar goremezsiniz. gemide çalışanların bazıları yüzen hapishane der gemiler icin.biz denizciler karşılaştığımızda sorduğumuz ilk soru "pişman mısın" olur genelde. okulu bırakanları meslegi yapmayanlari dalgaları, fırtınaları saymiyorum bile.zordur deniz hayatı. gemide ,denizde asla ömür geçmez .

(bkz: hayır)

sanmıyorum.

ama ne kadar büyük. peki o gemi ıssız bir adaya demirlese. valla bana uyar. ben ve gemi. bir de köpek olsun iki tane. ama adada zehirli yırtıcı hayvan olmasın uğraşamam. yamyamlar falan olmasın. gemide sonuçta elektrik var.
gemide koyun keçi olsun. tavuk olsun. yumurta şart yoğurt şart.
kadın alabiliyor muyuz gemiye. bir elli atmış tane. şaka şaka 10 tane yeter. kim onca işi yapacak yemek bulaşık . gemi benim sonuçta .
yeniden insanlığı kurmak gerek tabi.
yılda milattan önce olmalı hem kimse gelemez o ıssız adaya.

o gemi bana büyük gelir, benim yaşam alanım o gemiden çok daha küçük çünkü.

küçük bir gemi dersen o olabilir bak.

kim bilir, belki de geçiriyoruz.! dünya denilen bir tür uzay gemisindeyiz unutmayın..

fena bir fikir değil.
ama gemilerin sallanma işine pek sıcak bakmıyorum.
o kadar büyük gemiler sallanmıyor biliyorum lakin o kadar büyük gemi varsa demek ki o kadar büyük de dalga var.

aklıma lost'taki blackrock adlı gemi ve akıbeti geldi.
lostçu yazar dostlara selam olsun.

kedi kadar farelerle ve türlü böceklerle yaşarsam 2 haftaya kalbimi tutup yere yığılırım o da kalan ömrüme denk gelir zaten

bir kadın cruise gemilerine 30 yıllık billet almıştı. emekliliğini cruise da geçirecekti. çoğumuz yaşadığımız şehirden bile çıkmıyoruz. lüküs bir daire olursa düşünülebilir.