her sabah uyanıp işe gitmek

tek kelimeyle çılgınlık.

çok kelimeyleyse:

nasıl normalleşti, nasıl herkes kabullendi insan hayret ediyor. hadi haftanın 6 günü çalışmayı dayattınız da insanın uykusunu bölme cüreti nedir lan? bırak da kendimize gelelim. senin alarmın benim bedenimden daha mı iyi bilecek ne kadar uyumam gerektiğini be gafil? insan akşam ne kadar erken yatarsa yatsın sabah zorla uyandırıldığı sürece dinç minç olamaz saatlerce bir ruh gibi yaşayıp bir de üstüne verimli olması beklenir.

bak şimdi böyle söyleyince aranızda eminim "ay paşama bak uykusu bölünüyor diye kızıyormuş annesinin kuzusu" vs diyecekler de vardır. işte bunlar sistemin has köleleri. bunlar bitik. bunlar münafık. hiçbir şey seni tamamlanmamış bir uykuya esir edememeli kardeşim bu ne haddir? hele ki bu devasa medeni, insan hakkıyla, insan refahıyla, sağlığıyla vs yatıp kalkan ultra mega gelişmiş dünyamızda hiç olacak şey mi?

bu dünyada hangi hayvan bir diğerini zorla uyandırmış? hangi güvercin atlamış çatıdan? diğer hayvanlar etrafta tehdit oluşturan bir sebep vs olmadıkça zorla uyanmaz. bünyesinin ihtiyacı neyse o kadar uyur, uyanması gerektiği zaman uyanır. bir bilim sincabı çıkıp da "hmm 3.5 saat uyumamız gerekiyor sonra derhal kalkıp fındık toplayacağız akşam 5 te de bırakacağız" derse diğer sincaplar şarlatan sincabı döverler. zira doğal uyku akışına müdahaleye tahammülleri yoktur. peki insan ne yapar? uyku ihtiyacı vs asla dikkate alınmadan alarmla uyandırılır. adeta bir şok etkisi. bir de bu çılgınlığa alışması gerektiği falan dikte edilir. bu çılgınlığı dile getirene "e hayvandan farkımız" gibi ipe sapa gelmez cevaplar verilir. fark var!

diğer yandansa yıllardır 8 saat uykuyu öven bilim adamları*, "esasen 5 saat uyumak daha da eyiymiş yeğenim" falan deyip kölelik levelını arttırma sinyalleri verirler. adeta bir sirk.

işiniz varmış şükredin,atanabilmek için iptal olanlar da dahil 5 kez sınava giriyoruz bu yıl. kölelik resmen.

benim için çok zor. zulüm hatta. ben geceleri çok içtiğim için, allah canımı alsa da kurtulsam. müezzinden biraz sonra kalkıyorum. akşamdan tıraş olmadımsa, akşam dışarı mışarı çıkarız böyle sakalla ayıp olur diye tıraş olurum. duş alırım. dün giydiklerim muhakkak kirliye gider.

ama beni babam bırakır dükkana. pandemide alıştık. ben araba maraba bilmediğim ve hep taksi kullandığım için oğlum günah dedi, beni bırakır oldu. ben de ona haftalık bir miktar para verir oldum mazot alırsın diye.

taksiyle üç aşağı beş yukarı aynı masraf ama her sabah babamla 15-20 dakika sohbet vakti yaratmış olduk.

kimi zaman dini şeyler konuşuruz kimi zaman futbol kimi zaman başka şeyler

mükemmel.

zor bir eylemdir. yarı uyur halde gidiyorum.

toplam 12 (on iki) adımda, 2 (iki) kapı açarak ve 4 (dört) dar aralıklı basamak çıkarak varıyorum tezgahıma. öyle bir ğ tipi cezaevi tutuklusuyum.

uyku ile sorunum yok ama o karanlıkta kalkıp işe gitmek çok saçma geliyor. sanki 7 nüfuslu bir aileye bakmak zorunda olan bir babanın gece 3 te kalkıp elinde sefertası, omzunda bir dünya yükle işe gitmesi gibi geliyor.

40’a kadar devam. ondan sonra çekiliyorum abi böyle hayat olmaz.

böyle vaziyetin içine sokayım ayaklarımı. yüzecek değiliz ya.

(bkz: modern kölelik)

tuhaf hareket.

ben giderken yolda uyumaya devam ettigimden benim icin problen olmayan hede.

çalışamayacak kadar yorgun,
istifa edemeyecek kadar fakir,
emekli olamayacak kadar gencim.

yani biraz mecburi istikamet, o yüzden ağlamayı bırakıp zevk almaya bakmamız gerek.

ofiste bir silkim işim olmamasına rağmen ofise gelmek zorunda bırakılıyorum. arkadaş sosyal medyacıyım ben, evden her türlü yapıyorum istenen işleri. benim kara kaşım kara gözüm için mi çağırıyosunuz ofise? ne gerek var aküğğ. ofise gelen müşterinin, öğrencinin fotisini paylaşalım diyosunuz da, hafta da bir fotoğraf için ben neden geleyim? hem zaten hepinizde iphone vs var, çek yolla bana.

benim ofiste hiç bir işim yok. bir tane bile. patronların anlamsız tribi yüzünden haftada 4 gün toplu taşıma çekerek ofise geliyorum. günde 2-3 saatim hiç oluyor. nefret ediyorum nefreeet. işimden de mesleğimden de.