herkes sakinken büyüttüğünüz meseleler

ortamda kimsenin fark etmediği ya da önemsemediği bir detayı kafanızda defalarca çevirip giderek dev bir probleme dönüştürdüğünüz anlardır; bir bakış, bir kelime, bir suskunluk üzerine senaryolar yazılır, içinizde tartışmalar kazanılır kaybedilir ama dışarıdan bakıldığında herkes hala sakindir ve asıl fırtına sadece sizin kafanızda kopuyordur.

kendini üzmekten öteye varmaz.

kabir azabı da sanıyorum insanın kendi içinde. bazılarımız iki tarafın da çilesini hayattayken dolduyormuş gibi geliyor bana..

önceki ben buydum. büyütmek değil de daha fazla stres oluyordum. şimdi ise tam tersi, herkes telaş yaparken ben sakince üstesinden geliyorum. ne oldu da bu kırılma yaşandı hiçbir fikrim yok ama çok ihtiyacım olan bir şeydi bu. teşekkür ederim allahım.*