hiçbir şeyden zevk alamamak

depresyon belirtisi.

boş durmanın sonucu da olabilir. acilen bir uğraş bulunması bu durumdan çıkmaya yardımcı olacaktır.

bazen her şeyin sıkıcı olduğunu düşünüyorum ama cidden öyle bir an geliveriyor.

bu sıralar toplumun yüzse sekseninde yerleşmiş ruh hali..

depresyonun belirtilerinden biridir. her şey gözünüze bir hiçmiş gibi görünür. hiçbir şey yapasınız gelmez. berbat bir durum.

hayattan soğuma hali.

sosyal aktivite 0,hobi zaten yok.seni destekleyecek,arkanda olacak kimse de yok.ölsek belediye dışında gömenimiz olmayacak.

seni yine belediye gömecek burda o da mümkün değil mezarı ya satın alırsın ya da kiralarsın benim gibi kimsesizsen ocağa atar külünü de tuvalete döküp sifonu çekerler. bu benim için mükemmel bir son

canınm çok sıkılıyor.. hayat, hayatın getirisi yaşamak, zaman günler geçsin diye devam etmek mesela ve tabiki bu durumun farkında olmak..

döngü içerisinde kalmış gibi hissettikçe ağırlaşan bir his ki artık sevdiğin şeyleri yapmaktan bile alıkoyuyor insanı..

bilmem biraz dinlenme zamanı belki çok da sorgulamadan hatlar kısa devre yapmasın diye.. sonra kaldığımız yerden devam etme gücünü bulalım diye bir süreç belki.. dinlenirken iyileşmek görmek duymak fark etmek belki daha kolay oluyor diyedir. bilemiyorum altan.

yeğenimle dışarı çıkalım dedim hava çok soğuk diye annem izin vermedi. üç gündür yataktayım. üç gündür yatakta olmak iyi bir şey değilmiş mathilda.

her şey bir rüya olmalı.

dibinde dibine vurmaktır bu.

alamıyorum..
yeni yıl için temenni falan yaptık nereye gidiyor bunlar?
meditasyonun ikinci dakikasında küfür etmeye başlıyorum.
dışarı çıkıyorum sıkılıyorum, içeri giriyorum sıkılıyorum, yatıyorum sıkılıyorum, uykumu alamıyorum veryansın ediyorum. işe gidiyorum sıkılıyorum, dinleniyorum sıkılıyorum.
tam iyi güzel diyorum hop kötü bir haber alıyorum.
ben en son ne zaman keyif alıyordum hatırlamıyorum.
nankörsün kızım diyorum çok şükür iyisin şükret diyorum iki dakika sonra küfür ediyorum.
tahammül sınırlarını bir yerde aşmışım en son nerede aştım bilmiyorum. o günden beri gram keyif alamıyorum.. evet hiçbir şeyden..
eskiden buraya yazınca rahatlıyordum şimdi buradan da keyif almıyorum..
laf olsun torba dolsun diye yazdım. teşekkürler türkiye..

anhedoni olarak bilinen durum.

belkide dertleri zevk edinmiştir.. şarkısı bile var:
"dertleri zevk edindim/bende neşe ne arar."

genel olarak yaşamdan keyif alamamaktır. bu da insanı ölmek istemeye teşvik eder. bu istek ise sizi daha da depresifleştirir. depresifleştikçe yaşamaktan iyice soğursunuz ve bitsin istersiniz…

bildiğim yerden geldi ama tam olarak ifade edememiş olabilirim. siz beni anladınız.

bazen tek isteğim normal bir ruh haline sahip olmak oluyor. neden düzelmiyorum/ düzelemiyorum bilmiyorum. hiçbir şey mevcut psikolojime iyi gelmiyor. inanın bunu her yolu denemiş biri olarak söylüyorum. hiçbir şey.

kabullenmek istemiyorum. sanki biri bana büyü yapmış ya da sağlam beddua etmiş gibi. lanetlenmiş gibiyim. kıramadığım bu döngünün içinde sıkıştım kaldım. sanki hayatı böyle yaşamak zorundaymışım gibi. sanki huzurlu hissetmek bana yasakmış gibi. burası benim cehennemim. tasvir edilen cehennemle birebir uyuşuyor. fakat neyin cezasını çekiyorum, bilmiyorum. belki de tersten işliyordur. belki de ölünce huzura ereceğimdir.

bilemiyorum…

kafada sürekli düşünceler içinde boğulmaktan gün içinde yaşanılan anların kıymetinin bilinmemesi.

anlam arayışında dibe doğru indikçe böyle oluyor. ara sıra yüzeye çıkıp nefes almak lazım hayattan keyif almak için.
bazen çok da şey etmeden yaşamalı..

depresyona giriş onaylandı.

bunun bir sonraki aşaması kısmi felce uğramış bir bünye oluyor malesef. yavan hayatınızda herhangi bir aktiviteye meyletmiyor, bitki hayatı yaşıyorsunuz.

ciddi seviyelere ulaşmadan uzman desteği almak şart.

biraz sinan canan izlemek faydalı olabilir. ben böyle kurtuldum bu histen

her şeyden zevk almanın mümkün olamayacağını, eğer her şeyden zevk alabilsek; zevk almanın/mutlu olmanın anlamı kalmayacağından dönem dönem bu hissi yaşamanın sıkıntılı bir tarafını göremiyorum.

haline şükret, neler yaşayanlar var, anın tadını çıkar, her nefes değerli/tadını çıkar kafasında değilim, olmadım zaten. ancak her şeyden zevk almanın, her an mutlu olmanın, sürekli hedoni peşinde koşmanın beyhude olduğu kanısındayım. hayır depreşyonda değilsiniz. depreşyon böyle bişi değil. şu an yaşadığınız keyif alamama/mutsuzluk hissi sayesinde mutluluğu/keyfi/hedoni hissini yaşıyorsunuz ve onlar geldiğinde oh be her şey ne güzel kafasını yaşıyorsunuz. selam ve dua ile.

edit: aklıma geldi. her şeyden her andan keyif almak gerekliliği yanılsaması bizlere dayatılan bir durum. izlediğiniz en boktan reklamda, sosyal medya içeriğinde bile sürekli bir hedoni pompalaması, mutluluğu/keyfi/hayatı yakalama gerekliliğine inandırılıyoruz. bok gibi hayatlarımız olduğuna, bişiler için o ürünleri kullanmamız gerktiği düşüncesine sokuluyoruz. hayatı yakala, enjoy the meal, enerjini açığa çıkar, şundan ye şöyle ol, bunu kullan şöyle gözük vsvs. sanki onlar olmadan bok gibi bireylermişiz gibi. sınırsız hedoni kovalamak yerine biraz salıp gelen keyfi de keyifsizliği de olduğu gibi karşılamakda fayda olduğu düşüncesindeyim.

ülkece zor zamanlardan geçiyoruz. herkes bu kadar mutsuzken, mutlu olamıyorum.