hiçbir şeye hevesinin kalmaması

böyle maddi manevi şeylere bile isteğinin kalmaması. yorulmuşsun bir anlamı yok gibi.

hayattaki en tehlikeli kırılma noktasıdır. canın hiçbir şey yapmak istemez ama her şeyi yapmaya devam etmek zorundasındır; işe gidersin, insanlarla konuşursun ama aslında içeride bir yerlerde her şeye çoktan havlu atmışsındır. eskiden uğruna dünyayı yakacağın şeyler şimdi önüne serilse dönüp bakacak mecalin kalmamıştır. büyük bir hüzün falan da değil bu, bildiğin hissizleşme evresi. hani telefonun şarjı yüzde 1 olur da feneri bile açamazsın ya, işte tam olarak öyle bir şey. ne tarafa savrulduğunu umursamadan sadece günleri devirirsin..

şu anda böyle hissediyorum

yeni bir adım atmaya, bir kapı aralamaya, bir merhabaya eğretilik hissetmek. ve buna rağmen zihnindeki savaşla birlikte yine bu adımı atmak, kapıyı aralamak. mecburiyetler heveslerden evvel gelir de ondan.