imdat ayı beni yiyor

bir mykle hansen kitabıdır.

daha önce okumadığım yazarları okurken hep içimde bir şüphe olur. acaba zaman mı kaybediyorum diye düşünürüm başlarda. ama bu kitap daha ilk sayfadan beni içine çekmeyi başardı ve tüm içtenliğimle söylüyorum ki bu kitap okuduğum süre boyunca yüzümü güldürdü.

kitap adının da vaat ettiği gibi bir ayı tarafından yenilmekte olan bir adamın yardım çığlığı. lastik değiştirmek için altına girdiği range rover üzerine düşünce sadece bacakları açıkta kalan bu zavallı adam kendisine musallat olan ayı için bir açık büfeye dönüşür.

adama zavallı dedik ama pek öyle zavallılık bir hali yok. bir reklam şirketinde yönetici olan marv kendisi ile çalışan insanlar, eşi ve pazarlama bölümünden sevgilisi marcia ile birlikte ayı avlamaya çıkar. bu bir takım ruhu çalışmasıdır ona göre.

arabanın altında yatarken ve ayı bacaklarını yerken bile yoz karakterinden ödün vermez marv. zenginliğini, insanların üzerine basa basa elde ettiği başarıları, hem eşini hem sevgilisini nasıl aldattığını böbürlene böbürlene anlatır bize.

homo sapiens'in tabiatı yendiğini düşünür ama yenilen kendisidir aslında.

totemin 10. kitabı da bitmiş bulunmakta.
kendime koca bir alkış.

bu kitabı bana aylar önce sevgili edebiyat kankim insan olun biraz (yazar) önermişti. onun tavsiye ettiği kitapları sorgusuz sualsiz ediniyorum ben. yakasına da yapışıyorum zaman zaman kitap önerisi için.

kitap gerçekten beni duygudan duyguya sürükledi. her şeyden önce, ayıların tarafını tuttuğumu söylememe gerek var mı hiç bilmiyorum. var mı?
kitapta anlatıcı karakter okura seslenip durduğu için okurken ben de anlatıcı karaktere laf yetiştirmekten geri durmadım. şöyle notlar aldım ama bir noktadan sonra bu edepsiz ve şuursuz adamı kendi haline bıraktım:


gerçek bir düşük zekalı narsist, gerçek bir kapitalist. inanılmaz yüzeysel, inanılmaz sığ bir adam karşımızdaki kişi. gerçekten de ayaklarını bir ayının parçalamasını okuyarak başlıyoruz kitaba.

tüm bu sayfalar boyunca tüketim çılgınlığı, toksik pozitiflik, tüketim, narsisistik büyüklenme gibi pek çok şeye şahit oluyoruz bu sığır adamda. sadece var olduğu için kendisini her şeyin üzerinde gören, her şeye hakkı olduğunu düşünen ve içindeki boşluğu madde kullanımı ve adrenalinle doldurmaya çalışan, beceriksiz ve sefil bir herif bu.

kitapta ilerledikçe anlıyoruz ki, ayı saldırısına uğraması da tümüyle kendi aptallığındanmış.

etrafında kendisini sevecek bir insan bile bırakmamaya yeminli bu adam, bir aracın altında ayakları yenmiş bir vaziyette sıkışıp kalmışken de kendisine yardım eli uzatacak bir dost bulamıyor doğal olarak.

bir yandan madde kullanımı derken sayfalarca gerçeklikten kopuşunu ve hezeyanlarını okuyoruz.

ben bazen okuduğum kitaplara uygun makyajlar deniyorum. bu kitap için abartılı, görgüsüz bir şey yapmak istemiştim. ortaya bu çıktı:


her şeye rağmen anlatımı bazen kahkaha atmama neden olduğu ve değindiği noktalar da çok iyi olduğu için, bu sevimsiz görgüsüz anlatıcıya rağmen çok çok tavsiyedir bu kitap.