insan sınayan insan tipi

insanları denemek/imtihan etmek yalnızca tanrı'nın eylemi olmalıdır. insanoğlunun "büyük bir kısmı" bu sınamanın sonuçlarıyla (olumlu /olumsuz) yüzleşebilecek ruh olgunluğuna henüz erişememiştir.

kimsenin kobay faresi değiliz. derdin varsa sor söyleyelim.

her gördüğünde gözlerinin istemsizce devrildiği, yolunu değiştirdiğin, bazen duymazdan geldiğin ve her kelimesinde “çığlık atacağım yeter” dedirten insan tipi

sözlükte bolca bulunan tiptir.

şimdi bir başlık altına düşünceni yazıyorsun. kimseyi hedef almadan, kötü konuşmadan. sonra biri geliyor hiç gerek yokken sizin ananız babanız bilmem şöyle miydi? siz şöylesiniz, böylesiniz diye atıp tutuyor.. siz kim? biz mi?
çoğul konuşarak haddini aşan, özensiz, ne dediğinin farkında olmayan, duyar kasan, ama bunu yaparken de kırıp döken yıkıp geçen insanlar var burada da. bu lafın ucu kime dokunur hesap etmiyorlar...

patavatsız olan

(bkz: gerektiğinde muhalif) bu tipe örnektir.

(bkz: örnek vereyim de rencide olsun)

o tipleri hiç sevmem. anı yaşayıp eğlenmek gülmek varken sınamak, sınavdan geçirmek, denemek ve bunların hepsini de şaka yaptımmm başlığı altında toplayan gereksiz insandır açıkçası.

hayatımdaki yerine göre ve verdiğim değere göre son sınaması olabilir. değerliyse uyarırım. * yoksa bavulumu toplar çıkar giderim hayatından.

nihahaha benmişim.

herkes peygamber zaten günahsız.
ben cennetten kovulmuş şeytan ;)

eski erkek arkadaşlarımdan bir tanesi kesinlikle bu skalaya giriyor.
beni sınamaktan zevk aldığı kadar şu dünyada başka bir şeyden zevk aldığını düşünmüyorum efet seksten bile.

özellikle iş dünyasında dozajında kullandığında mantıklı bir hareket , fakat bunu haystının her anına bulaştırmış bir tipse çekilmez kardeşim , çe-kil-meeeezzz..

eski bir gelenektir: berber, kasap, manav vs. yanlarına çırak aldıkları zaman, ilk gün yere gizlice para bırakır, çırağın parayı bulunca ustasına mı getireceğini yoksa cukka mı edeceğini gözler, buna göre onunla devam edip etmeyeceklerine karar verirlerdi.

sınamak kolay değildir çünkü sınarken adil olmak zordur. islam’da buna fitne denir. insanı adilce sınavdan geçiren ancak allah’tır. insanın insanı sınamaya kalkması ise fitne çıkarmaktır.

bazıları sosyal medyada sahte rumuzla profil açıp başkasıymış gibi yazarak kendi eşlerini deniyor filan. hastalık bunlar. kendinize bile sınama tezgâhı kurmayın derim. rûmi’nin bir sözü var: ibrahim olmadan ateşe girersen yanarsın.

üstüne alınıp kendini insandan sayanı da vardır.

sen insan falan değilsin bir "şey" sin ayakkabıya bulaşan at boku gibi bir şeysin temizlesen de kokuın gitmez.

tüm sorunları benliğinde yaşadığını fark edememiş, kendi tabularının dışına çıkamadığı halde sizin hatalarınızı kollayan insan tipidir. bu insanlara en ufak bir hata yaptığınızda karşınızda tanrı edasıyla konuşurlar, hata yapmanıza kendilerinin sebep olduklarını asla ve asla idrak edemezler.

bu tipler aynı zamanda kibirli ve despottur.

fazla sosyal insanlar.
ömrümde daha yorucu bir insan tipi görmedim.
bu tipler, güya yardımseverdir. insanların dertlerini dinler, onları teselli eder, ortamlarda arabuluculuk yapar ve herkes tarafından sevilir gibi görünürler.
ama bana göre gerçek yüzleri bambaşka.
çoğu ikiyüzlüdür. yardım ediyormuş gibi yapar, sonra da o yardımı insanların başına kakar.
direkt söylemeye cesaret edemezler belki, ama alttan altan ima etmeyi de ihmal etmezler.
günün birinde bozuşursanız, geçmişte tuttuğu tüm defterleri suratınıza bir bir fırlatmaktan hiç çekinmezler.
dert dinlemeye gelince...
aslında kimseyi dinledikleri falan yoktur.
konuşmayı öyle severler ki, konuşmasına kısa bir ara bile vermez bile.
bir şey anlatmaya kalkarsın, lafı yarıda kesip yine kendi hikâyesini anlatmaya dönerler.
kendilerini anlatmak için yanıp tutuşan cins tipler işte.
arada seni de övmeyi atlamaz, tabii bu övgülerin amacı bile egolarını tatmin etmek; "bak benim onayımı aldın bununla gurur duy. şimdi madalyanı takıyorum eğil bakalım önümde."
sen de bok gibi hissederek yarım ağızla gülümseyip geçersin.
bu tiplerin en tehlikeli huyu ise kaos sevdasıdır.
ortada bir tartışma, bir kavga çıksa da kendimi ortaya atsam, ilgiyi üzerime çeksem diye fırsat kollarlar.
o kadar çok gördüm ki bunlardan...
hepsinin sonu aynı oldu.
önce herkes tarafından dışlanıp yalnız bırakıldılar, ardından kısa bir toparlanma süreci geçirip yeni kurbanlar aramaya başladılar.
kısacası bu insanlardan kesinlikle uzak durun.
sülük gibidirler. siz onlardan kaçsanız da onlar bir şekilde yakınıza yapışır.
muhabbetlerine karşılık bulamazlarsa, durduk yere size düşman kesilirler.
yine de bu ruh hastalarıyla arkadaş olmak, düşman olmaktan çok daha kötü.

nasıl dolduysam artık... normalde iki kelimeden uzun entry girmezdim.