insana dair

sanrılarla başlar yolculuğu, kendini merkezde sanır.
düzenin kendi için döndüğünü, her şeyin ona ait olduğunu sanır.
piramidin tepesine kendini koyar, diğerlerini küçümser.
bir kediyi nankör, bir baykuşu uğursuz ilan eder.
tenin rengi bile keyfine göre, beyazı siyahtan üst sanır, güzel çirkin diye ayırır.
çıkarını sever, gerçeği eğip büker. sözleri tutarsız, yüzleri değişken.
aynı yollarda yürür durur, ama bastığı yerleri unutmuştur.
kendini hep haklı, hep temiz sanır.
düştüğü yerde yine tökezler, yine yaralanır, ama yürümeye devam eder.
çünkü alışmıştır canın tatlılığına.
bazı geceler ansızın uyanır, içinde sebebi belirsiz bir korku.
bir yudum suyla bastırır ve kaldığı yerden uyumaya devam eder.
bazı günler susar, sadece izler.
neşe bile derinden geçer, içinden.
zaman geçer.
hayat, tuzaklarla örülüdür. ama o hep bir umuda tutunur.
pusudaki duyguları göremez. bazen direnir,
bazen vazgeçer, kendine yakıştıramadığı yerlerde bile teslim olur. yine de bir şekilde yerini bulur.
bazı zamanlar yavaşça doğar küllerinden,
bir şeyleri yine kurar ve yeniden.
yine zaman geçer.
yaşarken hiç bitmeyecek sanır, ama bir gün...
basamakları hızla iner. yerini başkasına bırakır.
buraya kadar hep bir arayış sürer: kimi doyurur karnını, kimi arar kalbini, kimi hayatın anlamını...
sonunda, sanrılarını, sancılarını, korkularını ve kırık umutlarını geride bırakır.
bir gün sessizce gider. zaman geçer, ona ayrılan süre de diğerlerininki gibi bir gün elbet biter.