insanın kendi kendinin kurdu olamaması

(bkz: insanın kendi kendinin kurdu olması) başlığını görünce diss atasım geldi.

geçmişe dönüp bakınca kendimize ne kadar da hayret ediyoruz di mi? ben bunu nasıl yaptım ben bunu nasıl söyledim ben bunu neden yapmadım? liste uzar gider. yaşamak aslında en çok da kendimizi tanıma yolculuğu. her gün bir önceki günden daha farklı başlıyoruz hayata. sınırlar değişiyor, insanlar değişiyor, istekler değişiyor, beklentiler değişiyor.
iyi yönde de kötü yönde de olanları cebimize koyup devam ediyoruz hayatımıza.
yolda öyle şeyler çıkıyor ki karşımıza bazen hayret edilecek kadar olumlu şeyler yapıyoruz, bazen hayret edilecek kadar kötü şeyler. önceden tahmin de edemiyoruz ne yapacağımızı çünkü kendi potansiyelimizi yeterince bilmiyoruz. sınanmadan, ben öyle yaparım ben böyle yaparım diye büyük büyük attığımız şeyleri o an nasıl da yapamıyoruz ama di mi?
kendi kendimizi hayret ettirdiğimiz kadar hiçbir arkadaş hiçbir aile üyesi hayret ettirmiyor.
velhasıl öyleyim böyleyim demekle olmuyor kendimizin kurdu değil kuzusu olduğumuzu anlıyoruz bir noktada.
boşa denmemiş kendine bile güvenmeyeceksin bu hayatta.

endişe yaratacak bir durum da olmayabilir.! (dışarısı sizi bunu başarabildiğine inandıracak kurtlarla dolu.)

yaşadıkça öğreniliyor bazı şeyler öncesinde hiçbir olasılık kesin değildir. biz hep yaşamadığımız olaylar üzerinden ahkam keseriz şöyledir böyledir ama olayın içindeki gözle dışındaki göz aynı şeyi göremez çoğu zaman.

insan değişir, gelişir. belki ömrünün bir kısmında kendini çok iyi tanıyabilir ama oraya gelene kadar bir çok badire atlatması gerekir.

hav hav hav hav hav hav. evet.