insanları tanıdıkça hayvanları daha çok seviyorum

eskiden insanları severdim. hani böyle iyi niyetli, kalbi temiz falan sanırdım. sonra tanıdım. meğer iyi niyet dediğimiz şey, kendi çıkarına denk gelen davranışlarmış. kalp temizliği de, bankada para kalmayınca otomatik kapanıyormuş.

şimdi köpeğe mama verirken huzur buluyorum. çünkü o, ertesi gün bana bro şu mamayı bana borç yaz, cuma yatırırım demiyor. kedi seviyorum, çünkü arkamdan dedikodumu yapmıyor; sadece yüzüme tiksinerek bakıyor, dürüst bir yaratık.

insanlar ise… ah o insanlar. kedi kadar gururları yok, köpek kadar sadakatleri yok, papağan kadar zeka taklidi yapıyorlar ama söyledikleri sadece yankı: ben, ben, ben…
biri doğum günümü unuttuğum için trip atıyor, diğeri beni enerjisini düşürdüğüm gerekçesiyle engelliyor. ulan, hayvanlar bile enerjisini düşüren başka hayvanı ormanda yalnız bırakmıyor. en fazla biraz tüy kabartıyor, sonra yoluna bakıyor.

bir de insan sosyal bir varlıktır diyorlar. saçmalık. insan sosyal değil, çıkarcı bir varlıktır.
bir kedinin menfaat ilişkisi bile daha net: mama verirsen gelir, vermezsen gider. açık, dürüst, net. insan öyle mi? sana doğum gününde mesaj atar, ama iki hafta sonra senin sevgini enerjisel olarak keşfedermiş gibi yapar.

köpekler bile sadakat sözleşmesi imzalamadan ömür boyu yanında kalıyor. insanlar ise ben öyle biri değilim diyerek her haltı yapıyorlar. en azından köpek havlıyor, uyarıyor; insan gülüyor, sonra sokuyor.

bir ördek bile daha insancıl.
düşünsene, ördek suyun üstünde yüzüyor, keyfi yerinde. seni görünce tıs diye bağırıyor, uzak dur diyor. sınır çiziyor, açık açık söylüyor. insan ise seni sevdiğini söyleyip seni kullanıyor, sonra aslında ben kendimi bulmam gerekiyordu diye veda ediyor. git bul da, bizi neden haritadan siliyorsun?

işte o yüzden, ben artık insan görünümlü yırtıcılardan uzak duruyorum. onların yerine sabah balkonda güvercinlerle takılıyorum, kedilere süt veriyorum, köpeklere konuşuyorum. hatta sabah uykumun içine eden o amaçsız karga'nın bile sevilecek yanlarını buluyorum.

en azından biri havlıyor, diğeri miyavlıyor, ama hiçbiri bence sen toksiksin demiyor.

sonuç?
insanları tanıdıkça, hayvanlara sarılıyorum. çünkü hayvanlar evrimini tamamlamış.
insan ise hala evrimde yanlışlıkla bırakılmış bir beta versiyon.

(bkz: emrah hayvanlarla)

size küçük bir sır vereyim: sizi sevdiğini sandığınız o hayvanlar aslında sizden korkuyorlar ve size muhtaç oldukları için yanınızdalar.
siz hiç sahibine yalakalık yapan kaplan gördünüz mü? hatta sahibi olan kaplan gördünüz mü? kaplana "sana bugün yemek yasak deyin bakalım ne oluyor. sözü söylemenizle ananızın ağlamaya başlaması arasında geçen süre 15 saniyeyi geçmez.