intihar mektubu yazmak ama intihar etmemek

kafamda defalarca intihar mektubu yazdım ama hiçbir zaman intiharı planlamadım bile. olur da intihar edersem, kafamda taslak olsun diye yazdım sanırım.

ama intihar edeceğimi hiç sanmıyorum. mide kanserinden ölürüm, çok büyük ihtimalle. hem dedem bu yüzden vefat etti, hem de babamda ve bende mide sorunları oldu hep. belki şöyle bir şey olabilir, öleceğim kesin ise intihar edebilirim. aylarca, yıllarca acı çekemem, kemoterapi falan yoramam kendimi de sevenlerimi de. böyle bir durumda kesin intihar ederim yani.

ama asıl merak ettiğim şudur: intihar eden mi cesaretlidir, yaşamayı göze alan mı?

kendi adıma cevaplayacak olursam, yaşamayı göze almak cesaretlilerin yapacağı şeydir. çünkü intihar kurtuluştur, geleceği görememektir, dileklerin gerçekleştiğine, iyilerin kazandığına şahit olamamaktır*. ne olursa olsun, yaşadıkça düzeltebilirsiniz. iyileşmek mi istiyorsun? yaşa! ölü biri iyileşemez. cennet de cehennem de yok*. ölünce bitiyor her şey. yani arkanızdan ağlayanları, size kötülük yapanların ceza aldıklarını göremeyeceksiniz. ve unutmayın ki kimse için ölmeye değmez, bu en sevdiğiniz insan olsa bile. kimse de sizin için ölmez, buna emin olabilirsiniz.

ağlayın, yatağa girip bir süre çıkmayın, yemeden içmeden kesilin, her şeye isyan edin ama sonunda unutun ve hayatınıza devam edin. çünkü;

(bkz: intihar mektubunu çalıp iftira atmak) * * *

benim bütün hayatım bir intihar mektubudur.

bilerek yazmıyorum bu mektubu, çünkü biliyorum ki yazarsam her şey biter. başladığım işi belki de hayatımda ilk kez yarım bırakmam. yaşamım boyunca kendimi öldürme evresine çok geldim. mental olarak yüzlerce kez öldüm, öldürdüm kendimi. o nedenle yaşamıyorum ben, sadece varım.

hayattaki varlığımın bir önem arzetmediği kanısına vardım ve bunu kabullendim. yaşamda olmak da olmamak da pek bir fark yaratmayacak gibi geliyor bana. arkamdan üzülen ağlayan olacaktır ama insanoğlu her şeye alışıveriyor. hem yaşamak çok overrated. dünyanın en basit olgusu içinde debelenip durmaktansa en gerçek olgusunun kucağına sokulmak daha iyi bir fikirmiş gibi geliyor.

lakin can da tatlı bir yandan. içinden çıkılmaz bir dilemma, kafa karıştıcı bir paradoks oluşuyor zihnimde. küçüklüğünden beri hayatın anlamını bulmaya çalışan biri olarak artık her şeyin anlamsız olduğunu kabul ettim.

bunun bir de intihar edip, geride mektup bırakmama versiyonu var ki ben bunu daha akılcı buluyorum.
o kadar büyük varoluşsal sancılar içinde bir de mektup yazmakla uğraşamam. beni yaşarken anlamayıp, intihar mektubu sayesinde anlayacak olan eşin dostun da neyse bir şey demiyorum.

tüh. mektup ziyan oldu mu diyelim. terapi desteği mi önerelim. sevinelim mi.. şaşkınız.!
(umarım espri olduğu anlaşılır. temmmuz cehenneminde ayarımız hepimizde kaçmış durumda malum.)

#3782056

belki yarına çıkarım ama elbet gerçekleşecek. büyük ihtimal 1 ay içinde. hayattan nefret ediyorum. ailemden de evimden de memleketimden de okulumdan da nefret ediyorum. kendimde de bir gelecek görmüyorum. bu laneti bitirmek istiyorum. aileme de yüklü bir kredi kartı borcu bırakacağım, ödesinler.

sena, ölmeden elbet seni son kez göreceğim. umarım mutlu olursun.